راهیابی مراد به مسجد

این مجموعه، با قصه‌ای روان، ساده و باورپذیر از وقایع و اتفاقاتی سخن می‌گوید که برای بسیاری از ما کاملا قابل قبول است و در عین حال سخن از گره‌های فرهنگی و دینی در میان دو ملت ایران و ترکیه دارد.

«حلالم کن» داستان مردی به نام «مراد» است. فردی بزهکار و خلافکار که در کارنامه زندگی‌اش چیزی جز شر و بدی ندارد. سریال گرچه در بیان چنین شخصیتی، بعضا اغراق می‌کند که در بعضی از فرازهای داستان برای بیننده کسالت‌‌آور است، اما می‌خواهد به هر نحوی که شده، تمامی ناپاکی‌ها، رذایل و پستی‌ها را بازگو کند و از همین روی است که مخاطب در بخش‌های ابتدایی داستان، می‌خواهد هر چه سریع‌تر این روایت‌های تکراری تاکید شده، پایان پذیرد. فرار «مراد» از دست پلیس و وارد شدن وی به مسجدی در حین این تعقیب و گریز، مسیر زندگی او را تغییر و وی را وارد وادی معنویت و شناخت پروردگار می‌کند.

این اعتقاد که مساجد، اماکن مقدس و تاثیرگذار در احوالات زندگی آدم‌ها هستند، به عینیه در این سریال دیده می‌شود. فضایی که برای این مسجد طراحی شده با معماری اسلیمی و نقوش خاص حتی بیننده را بهت زده می‌کند و همین تغییر در حال و هوای فضای محیطی، کاملا هم بر مخاطب و هم بر «مراد» مشهود است.

«مراد» که ناآشنا با تعالیم دینی می‌باشد، در بخش‌هایی از داستان بشدت تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد و بر مخاطب وجود نوعی اعتقاد قدیمی در دل مراد، دیده می‌شود. به عبارت دیگر، «مراد» در گذشته دور تا حدودی آشنا با این تعالیم بوده ولی همواره سرسری آن را کنار می‌گذاشته، او بارها از کنار در مسجد گذشته ولی هیچ‌گاه به آن با دقت نگریسته است.

کارگردان برای پیوند دادن چنین تحکیمی در تمام قسمت‌های این مجموعه دیدنی پرستاری را معرفی کند که خود باعث پیوند عمیق در این حالات معنوی گشته. «آهو» در مقام این پرستار، مراد تازه متولد شده را با حقایق الهی آشنا می‌سازد. که گرچه شاید برای بیننده در بعضی از بخش‌ها، به نظر فانتزی و تصنعی به نظر آید ولی در محتوا و گفتار متنی، بیننده را به تامل وامی‌دارد. از ویژگی‌های خاص این سریال آن است که در پایان هر قسمت، زمانی که مراد، دچار تغییر در نگاه، روش گشته، گفتارش کاملا متفاوت می‌گردد و او در حالتی خاص و قالب روایات و سخنان رسول‌الله (ص) و کلام الهی، دوستان و اطرافیانش را به حرکت در مسیر خدا دعوت می‌کند. همین بس که پیام اخلاقی یک سریال با محوریت کلام وحی توام گردد و از همین‌جاست که علاوه بر تاثیرگذاری مستقیم بر مخاطب، بیننده ایرانی را به سرعت با خود همراه می‌کند. هر چند که بعضا ساختار هنری آن بویژه در قاب‌های دوربین و انتخاب فضاهای بصری ضعیف باشد.