نامه سالینجر به همینگوی رونمایی شد

همینگوی، نویسنده‌ای بود که سالینجر می‌خواست زمانی که هر دو در اروپا هستند با هم ملاقات کنند.

به گزارش بی. بی. سی، سالینجر در پایان‌نامه‌اش به ارنست همینگوی پس از این دیدار نوشت: گفتگویی که اینجا با هم داشتیم، تنها لحظه‌های امیدوارکننده کل قضیه بود.

این نامه برای نخستین بار، روز یکشنبه 8 فروردین 1389 (28 مارس) در کتابخانه جان اف کندی در بوستون در معرض دید عموم قرار گرفته است.

این نامه که پیش از این در اختیار محققان قرار داشت و به آن استناد می‌شد، بخشی از کلکسیون ارنست همینگوی است که در 30 سال گذشته در کتابخانه کندی نگهداری شده است.

در این نامه هم نشانه‌هایی از لحن گزنده و پرکنایه سالینجر دیده می‌شود.

این نامه را سالینجر زمانی نوشت که در ارتش خدمت می‌کرد، در دوره پیش از انتشار ناتور دشت و در سال 1951.

سالینجر در این نامه به شوخی، خودش را با شخصیت اصلی ناتور دشت، هولدن کالفیلد، مقایسه کرده است.

کالفیلد پیش از ناتور دشت در داستان‌های کوتاه اولیه سالینجر هم ظاهر شده بود.

سالینجر در این نامه همینگوی را «پاپای عزیز» اسم خودمانی همینگوی خطاب کرده و در پایان نامه، نام خود را جری سالینجر امضا کرده است. (نام کامل سالینجر جروم دیوید بود) این نشان می‌دهد دوستی آنها احتمالا چیزی بیش از یک آشنایی اولیه بوده است.

سالینجر که این نامه را از بیمارستانی در نورنبرگ آلمان می‌نوشته، اشاره کرده است که مشکل خاصی ندارد، جز این‌که «تقریبا همیشه دچار دلسردی است» و هدفش در نوشتن، «سخن گفتن با آدمی است که از نظر روانی سالم است».

جالب این‌که به گفته توماس پوتنام، مدیر کتابخانه جان اف کندی، هیچ نامه‌ای از همینگوی در پاسخ به سالینجر وجود ندارد و این در حالی است که همینگوی همه نامه‌هایی که به او نوشته می‌شده، یا او به دیگران می‌نوشته را با دقت نگهداری می‌کرده است.