در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
چهره روز
عکاس تاریخ ساز
کورش سیدابوطالب امام، عکاس بود. نه از آن دست عکاسهایی که در آتلیههای رنگ و وارنگشان مینشینند و عکسهای چند میلیونی میگیرند و تهتهاش برای پز هنریشان هم که شده، دوربینی میچرخانند تا عکسشان در نمایشگاهی دیده شود.
ابوطالب امام عکاس جنگ بود، مبارزه میکرد. هر شاتری که بر جان دوربین میزد، گلولهای بود که بر سینه دشمن مینشاند. ابوطالب امام را هر چند با عکسهای جنگش میشناختند اما آنهایی که از نزدیک او را میشناختند، میدانستند ابوطالب امام عکاسی است که این هنر را نه تنها نیاموخته بلکه با زندگی روزمرهاش آمیخته.
روز گذشته ابوطالب امام مانند عکسهایش جاودانه شد. پیر عکاس جنگ سالهای آخر عمرش را به سختی گذراند. مانند حسین پرتوی در رنج بیماری. او از پرتوی چیزهای دیگری نیز آموخته بود؛ مثل او تنها باشد؛ مثل او عکسهایش از خودش معروفتر باشد و مثل او....
آنهایی که روزهای آخر زندگیاش با او همراه بودند، میدانستند با آنکه روی ویلچر نشسته، چگونه عطش عکاسی بر جانش نشسته است.
«عکاسی هیچگاه نبایست برای یک عکاس متوقف شود. هیچگاه! یعنی حتی در بدترین شرایط! از من نپرس: بدترین شرایط یعنی چه؟ به عقیده من بدترین شرایط، شرایطی است که حتی دستها توان نگهداشتن دوربین را هم ندارند. بدترین شرایط، شرایطی است که باید کسی دوربین را مقابل چشمانت نگهدارد و پس از انجام تنظیمهای فنی، شاتر دوربین را بچکاند.»
این جملات را او به ورودی نمایشگاهی آویخته بود که برای برپاییاش حتی توان فشار دادن دکمه را نداشت.
مهدی نورعلیشاهی / گروه فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
