بازگشت به خویشتن خویش

مستند مذهبی دوباره زندگی با پرس‌ و جوهایی که از بازیگران و افراد شناخته شده جامعه می‌کند، درواقع ما را به بازگشت به خویشتن خویش و واکاوی هرآنچه که تا به حال انجام داده‌ایم، وامی‌دارد.

وجه مشخصه این مستند ابتکار در طرح بیان آن است. دوباره زندگی از زاویه‌ای ما را با این موضوع آشنا می‌کند که همانند برنامه‌های مستند ساخته شده در مورد مرگ با ترس و گریز از مرگ مواجه نمی‌شویم و نوعی ساختارشکنی به شیوه‌ای بدیع و دست نخورده است. صحنه‌هایی که افراد با نشستن در درون قبر، احساسشان را در مورد سوال‌هایی که از آنها پرسیده می‌شود، بازگو می‌کنند و در آخر هم با دادن خرمایی از آنها خواسته می‌شود که برای خود فاتحه‌ای بخوانند، نمونه‌ای از این صحنه‌هاست.

همه ما به نوعی از قبر و مسائلی که با آن مربوط می‌شود، واهمه داریم و کارگردان با قرار دادن افراد در درون قبر، سعی در شکستن فضای خوف‌آمیز مرگ دارد. در حقیقت فانوس‌هایی که در اطراف قبر قرار گرفته و موسیقی‌هایی که در فواصل برنامه پخش می‌شود، گویای این مطلب است. مجموعه این عوامل و موسیقی این مستند سعی در تلطیف فضا و ایجاد آرامش معنوی در مخاطبان دارد.

اگرچه ممکن است که عده‌ای از مخاطبان بعد از دیدن دوباره زندگی دچار افسردگی شوند؛ اما حقیقت مرگ خالی از هر نوع افسردگی و ترس بوده و ما باید این مساله را در درون خود حل کنیم.

در بسیاری از روایات ما را به این اشاره شده است که مرگ به منزله پلی است که ما را از جهانی فانی به دنیای ابدی پیوند می‌زند. با وجود کوشش کارگردان در خلق فضایی متفاوت از مرگ‌، به نظر می‌رسد که شاید هیچ‌گاه نتوانیم تصویری متعالی از مرگ و رهایی از قفس تن ارائه دهیم؛ چراکه تن مادی ما اسیر دنیای خاکی است و تنها زمانی می‌تواند به آن دنیا بصیرت داشته باشد که آن را با تمام وجود احساس کند.

نسرین بختیاری