لطفا استعفا بدهید!

شنا، شیرجه و واترپلو، تنیس روی میز،هندبال، سوارکاری، پزشکی ورزشی، شطرنج، کاراته، بدنسازی و پرورش اندام و... فدراسیون‌هایی هستند که گفته می‌شود روسای آنان مد نظر مسوولان ورزش نیستند و برای همین مستقیم و غیرمستقیم از آنان خواسته شده که محترمانه استعفا بدهند تا افراد مورد نظر در قالب سرپرست جایگزین آنان شوند. البته طی روزهای اخیر که دامنه موج تغییرات رسانه‌ای شده و تعدادی از همکاران ما در این رابطه نکاتی را به مسوولان امر گوشزد کرده‌اند، سازمان اندکی در موضوع مکث کرده تا با ارزیابی شرایط، راهکار لازم را در این خصوص مورد توجه قرار دهد. راهکاری که در استعفای روسای فدراسیون‌ها دیده شده است، اما این‌که تا چه حد روسای مربوطه خود را مقید به نظر مسوولان ارشد ورزش دیده و پای خود را از مدیریت فدراسیون کنار بکشند، موضوعی است سربسته که ممکن است با ایستادگی آنان همراه شده و به نوعی ترجیح دهند که برکنار شوند تا به شخصه از زیر بار مسوولیت شانه خالی کنند.

این فعل و انفعال‌ها در شرایطی در حال انجام است که در صورت کنار نرفتن روسای فدراسیون‌هایی که نظر مثبت سازمان را با خود ندارند، سیاست فشار مالی به آنان که از چندی پیش مورد توجه قرار گرفته تشدید خواهد شد تا عملا مدیران فدراسیون در حالت بن‌بست قرار گرفته و نتوانند کارها و برنامه‌های خود را در ورزش پیش ببرند. هر چند که دیروز صدای اعتراض پولادگر سرپرست فدراسیون تکواندو از این بابت درآمد و به روشنی اعلام کرد که برای اولین بار در طول دوره مدیریتش است که فدراسیون 500 میلیون تومان بدهی بالا می‌آورد، اما براساس آنچه از قدیم گفته‌اند که آنچه عیان است چه حاجت به بیان است ، نمی‌توان منکر این مساله شد که فعلا دست فدراسیون‌ها در این زمینه در پوست گردو گذاشته شده است تا بلکه با ریزش آن دسته از روسای فدراسیون‌هایی که تمایلی به ماندنشان وجود ندارد، تکلیف مشخص شده و کار ورزش یک کاسه شود.

هر چند که نمی‌توان اسمی در این زمینه برد اما یکی از روسای فدراسیون‌ها که اتفاقا عملکردش مورد تایید سازمان بوده و مشکلی برای ماندن ندارد، در این زمینه می‌گفت: تاکنون 40 درصد بودجه سالانه ما را پرداخت کرده‌اند و وقتی نسبت به این مساله اعتراض می‌کنیم پاسخ می‌دهند که اجازه دهید تکلیف کسانی که باید از مجموعه فدراسیون‌ها بروند، روشن شود تا درصدی دیگری از بودجه مصوب به حسابتان واریز شود!

بی‌شک چنین روال غیر متعارفی را شما نمی‌توانید در هیچ کجای ورزش دنیا سراغ داشته باشید. انگار ورزش و رشته‌های زیر مجموعه آن به افراد وابسته است که چون بخشی از آنان خارج از شمول حوزه مدیریتی (البته با تعاریف خاص آن) قرار می‌گیرند، باید رشته مربوطه را در مضیقه مالی قرار داد تا رئیس مربوطه، مجبور به رفتن شود. بدیهی است چنین نگاهی یک نوع آفت بزرگ به حساب می‌آید و جز آن‌که دود این اختلاف‌ها به چشم ورزش برود، عایدی دیگری نخواهد داشت. مشکل اصلی اینجاست که اگر این آمدن و رفتن‌ها براساس کارآمدی و ناکارآمدی مدیران باشد، نباید ابایی نیز از برکناری آنان وجود داشته باشد، چرا که اصل در ورزش بر شایستگی است و زمان بهترین قاضی در این زمینه است. فقط برای یک نمونه باید عرض کنیم که فوتبال و ورزش ایران به دنبال یک تصمیم اشتباه، تاوان و خسارات زیادی را به جان خرید تا امروز رئیس‌جمهور محترم به دنبال اظهارات قبلی‌اش، پا پیش گذاشته و خواهان بازگشت محمد دادکان به صحنه مدیریتی فوتبال ایران شود. به هر حال اگر مجد، عظمت و بزرگی ورزش ایران را می‌خواهیم باید فارغ از تمام مسائل، انتخاب‌هایی درست را مورد توجه قرار داده و از تمام ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های موجود در بستر ورزش ایران استفاده بهینه داشته باشیم.