امروز چاره‌ای بیندیشیم

این در حالی است که در ایران همچون بسیاری از کشورهای در حال توسعه قضیه برعکس است و سن ابتلا به بیماری‌‌های قلبی، بین 7 تا 10 سال کمتر از دیگر کشورهای دنیا است.

همین وضعیت است که خواسته و ناخواسته پرسش‌های زیادی را در ذهن آدم به وجود می‌آورد. مثلا این که چرا مردم و مسوولان ما نسبت به مرگ‌های ناشی از بیماری‌های قلبی در مقایسه با تلفات ناشی از حوادث هوایی یا جاده‌ای این‌قدر بی‌‌تفاوت‌اند؟! یا این که چرا مرگ بسیاری از انسان‌ها آن هم در دهه‌ چهارم و پنجم زندگی‌شان مهم نیست؟ خصوصا آن که در 80 درصد موارد می‌شود از بیماری بسیاری از آنها پیشگیری کرد. آیا این مساله آنقدر اهمیت ندارد که مسوولان کشور در کنار رسانه‌ها، قبل از آن که وضعیتی غیرقابل کنترل پیش بیاید، چاره‌ای برای کاهش آن بیندیشند.

شاید رسیدن به یک‌سری اهداف بزرگ ‌که بار اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زیادی دارند ‌در کوتاه مدت ممکن نباشد ولی کنترل و پیشگیری از بیماری‌های قلبی و مرگ زودرس و نابهنگام ناشی از آنها با توجه دادن مردم به بهبود رژیم غذایی‌شان و گنجاندن یک برنامه ورزشی سبک (روزی نیم ساعت پیاده‌روی)‌، کاهش مصرف سیگار و کنترل سالانه قند و فشار خون نه‌تنها هزینه چندانی به همراه ندارد، بلکه مسوولیتی است که هیچ یک از ما حق نداریم از آن شانه خالی کنیم...