رهایی از مرگ پس از تجربه کوتاه‌مدت خلاء

 البته این به این معنی نخواهد بود که در چنین شرایطی فرد قادر خواهد بود خود را نجات دهد بلکه اگر چنین وضعیتی به طور تصادفی اتفاق افتد، زمان کافی وجود خواهد داشت تا دیگران بتوانند با تنظیم شرایط موجود فرد را به گونه‌ای از مرگ نجات دهند که تنها عوارض جانبی محدودی از این حادثه وی را مبتلا سازد.

شرایط خلا برای موجودات زنده کشنده است. اگر فشار هوای موجود در ریه به میزان قابل توجهی کاهش پیدا کند، بافت‌هایی که محل تبادل اکسیژن هستند بشدت آسیب می‌بینند. اما اگر در این هنگام نفس خود را نگهداری یا عمیق نفس بکشید پیامد‌های ناگواری را همراه خواهد داشت. در شرایط بی‌هوازی، آب موجود در بافت‌های بدن تبخیر می‌شود. با ادامه یافتن کاهش فشار هوا و تبخیر آب میان‌بافتی دمای بدن نیز بشدت کاهش می‌یابد. آب و گازهای محلول در خون حباب‌هایی را در رگ‌های اصلی بدن ایجاد می‌کنند که در مسیر گردش خون منتقل شده و موانعی را در جریان گردش خون به وجود می‌آورد. پس از گذشت مدت زمان یک دقیقه گردش خون در بدن متوقف خواهد شد. کمبود اکسیژن در مغز نیز در مدت زمان کمتر از 15 ثانیه سبب عدم هوشیاری فرد می‌شود. اما باید توجه داشت که در چنین شرایطی مرگ فرد آنی نبوده و تدریجی است. اگرچه بخش مهمی از اطلاعات به دست آمده در این‌باره نتایج تحقیقات انجام شده روی حیواناتی است که در شرایط آزمایشگاهی و کنترل‌شده خلا را تجربه کرده‌اند اما در مواردی نیز حوادثی ناشی از ایجاد اختلال در تنظیم فشار داخل کابین سفینه‌های فضایی برای فضانوردان پیش آمده که این موضوع را مورد تایید قرار داده است. برای مثال در سال 1965 تکنیسین محفظه خلاء مرکز فضایی جانسون در هوستون توانست به صورت اتفاقی با قطع مسیر جریان هوا در بخشی از لباس فضانوردی خود تنظیم فشار هوا را مختل کند. پس از 12 تا 15 ثانیه او هوشیاری خود را از دست داد. اما پس از گذشت 27‌‌ثانیه و هنگامی که فشار هوای درون لباس فضایی او به نصف مقدار فشار هوا در سطح دریا رسید، او دوباره هوشیاری خود را به دست آورد. او پس از این حادثه برای 4 روز حس چشایی خود را از دست داد که خوشبختانه در نهایت سلامتی خود را به طور کامل بازیافت. بنابراین اگر فردی ناگهانی گرفتار حادثه‌ای شود که در خلا قرار گیرد، اگر بموقع به او کمک‌رسانی ود، می‌تواند سلامت خود را بازیابد.