گفت‌وگو با علی‌اکبر حسینی‌فرد افتخار آفرین بوکس ایران

مرگ تدریجی انگیزه‌ها

یکی از نارسایی‌های بزرگ ورزش کشورمان تبعیضی است که خواسته و ناخواسته میان فوتبال و سایر رشته‌ها ایجاد شده است.این احساس تبعیض زمانی بیشتر نمود عینی پیدا می‌کند که ورزشکاری برای ایران بارها افتخارآفرینی کرده باشد و در مقابل احساس کند کسی قدر زحمات او را نمی‌داند. برای ملی پوشان بوکس این مساله دغدغه‌های زیادی ایجاد کرده و آنان متعاقب محدودیت رسانه‌ای موجود، بسیاری از فرصت‌های معیشتی خود را از دست داده و می‌دهند. علی‌اکبر حسینی‌فرد ملی پوش جوانی که در مسابقه‌های قهرمانی آسیا موفق به کسب مدال برنز دسته 91+ کیلوگرم شد در زمینه بسیاری از مشکلات این رشته درد دل کرد و خواسته‌های ملی پوشان این رشته را بیان کرد. او در‌عین‌حال هشدار داد: «با تداوم روند کنونی بتدریج انگیزه‌های ملی پوشان از بین رفته و این یک تهدید جدی است.» این ملی پوش قمی‌ بوکس ایران حتی نسبت به وضعیت ورزش در زادگاهش نیز گله‌مند است: ...«ورزش استان درخدمت تیم فوتبال صبا قرار گرفته و دیگران فراموش شده‌اند» گفتگوی ما با ملی پوش قمی‌ بوکس ایران خواندنی است.
کد خبر: ۲۷۰۹۲۸

از چه زمان جذب بوکس شدی؟

بوکس را در قم زیر نظر استاد عسکری شروع کردم و الان در 24 سالگی حدود 5 سال است در عضویت تیم ملی هستم. در این 5 سال به عنوان تنها ایرانی موفق شده‌ام دو بار مدال طلای مسابقه‌های بین‌المللی جام احمد کومرت ترکیه را کسب کنم و در مسابقه‌های اخیر قهرمانی آسیا در ژوهای چین صاحب مدال برنز شوم.

5 سال عضویت در تیم ملی و کسب سه مدال کارنامه قابل قبولی است؟

خودم که این طور فکر می‌کنم. البته هنوز در آغاز راه هستم و دلم می‌خواهد مدال‌های زیادی برای کشورم در رویدادهای مختلف بین‌المللی کسب کنم.

در مسابقه‌ها قهرمانی آسیا با قدرت رقابت‌های خود را آغاز کردی طوری که همه منتظر کسب یک مدال طلا بودند، چه اتفاقی افتاد که طلایت برنز شد؟

در دور اول مسابقه‌ها مقابل حریفی از چین تایپه قرار گرفته و موفق شدم در همان راند اول این حریف را ناک اوت کنم، اما در مرحله نیمه نهایی پیکارها بوکسور کشور میزبان و نایب قهرمان المپیک پکن حریفم بود که با وجود تلاش بسیار با نتیجه 10 بر 3 مغلوب این حریف با تجربه شده و به مدال برنز رسیدم. در حقیقت اتفاق خاصی نیفتاد و من با به رغم آن‌که با تمام وجود مبارزه کردم، در نهایت شرمنده مردم شدم که نتوانستم به فینال برسم.

تیم ملی در مسابقه‌های قهرمانی آسیای چین نسبت به دوره گذشته مسابقه‌ها در مغولستان با دو پله سقوط در جایگاه هفتمی‌قرار گرفت، دلیل این افت چیست؟

در مسابقه‌ها چین تیم ملی با 4 بوکسور شرکت کرد؛ علاوه بر مدال برنزی که من در وزن91+ کیلوگرم کسب کردم، علی مظاهری نیز در دسته 91 مدال برنز و هومن کرمی ‌در دسته 64‌کیلوگرم به مدال نقره دست پیدا کردند. این در شرایطی است که در مسابقه‌های مغولستان ما با ترکیب کامل در 11 وزن شرکت کرده بودیم. بنابراین اصلی‌ترین دلیل افت دو پله‌ای تیم ملی در این مسابقه‌ها همین تقلیل نفرات شرکت‌کننده بود.

این‌که با ترکیب ناقص در رقابت‌ها حاضر شدیم دلیل خاصی داشت؟

تا آنجایی که من اطلاع دارم مشکلات خروجی، عدم آمادگی کامل و مصدومیت مانع از این شد که تیم ملی با ترکیب کامل در مسابقه‌های قهرمانی آسیا شرکت کند، اما در مجموع با صلاحدید کادرفنی تیم ملی با 4 ملی پوش در مسابقه‌ها شرکت کرد. ما نیز به عنوان بازیکن موظفیم تصمیمات کادرفنی را بپذیریم.

کادر فنی تیم ملی از ضعف داوری در این مسابقه‌ها گله کرده بودند، این مشکل در مسابقه‌ها در چه وزنی بیشتر نمود پیدا کرد؟

در مسابقه‌های وزن 69 کیلوگرم مشکل داوری وجود داشت و مرتضی سپهوند نماینده کشورمان به خاطر همین ضعف داوری از دور مسابقه‌ها حذف شد. غیر از این به نظر من داوری مسابقه‌ها مشکل خاصی نداشت و قضاوت‌ها خوب بود.

گفته شد علی مظاهری هم با ناداوری از راهیابی به فینال مسابقه‌ها بازماند.

راستش را بخواهید هنگام مسابقه مظاهری من در سالن مسابقه‌ها نبودم و نمی‌دانم در آن مسابقه چه اتفاقی افتاد.

برگردیم به قبل از اعزام تیم ملی به چین، روند آماده‌سازی تیم برای شرکت در مسابقه‌های قهرمانی آسیا چگونه بود؟

تمرینات تیم ملی به صورت مرتب و منظم زیر نظر کادرفنی انجام می‌شد و با توجه به این‌که محل تمرینات مجموعه ورزشی انقلاب بود به لحاظ امکانات تمرینی هم هیچ مشکلی نبود. تنها مشکلی که وجود داشت مربوط به پرداخت حقوق ملی پوشان بود که خیلی دیر این اتفاق می‌افتاد، گاه با چند ماه تاخیر!

با توجه به این‌که در مقطعی اردوی تیم ملی در کانکس برپا بود، تغییر مکان اردو از کانکس شیرودی به آکادمی‌ ملی المپیک مجموعه انقلاب یک پیشرفت قابل قبول است.

زندگی 2 ساله در کانکس مجموعه ورزشی انقلاب اصولا غیر قابل توصیف بود و بهتر است بگویم افتضاح بود. به هر حال با تلاش فدراسیون آن دوران سخت و دشوار برای تیم ملی بزرگسالان به پایان رسید و امروز آکادمی ‌ملی المپیک مکان خوبی برای برگزاری اردوهای تیم ملی است.

بسیاری از ملی پوشان بوکس با اشاره به نقش و تاثیر دمیتری مربی روسی در تنوع تمرینات و آماده‌سازی بوکسورها بر ادامه حضور مربیان خارجی در تیم‌های ملی تاکید دارند، نظر تو به عنوان یکی از ملی پوشان مدال‌آور این رشته در این مورد چیست؟

البته با توجه به این‌که دمیتری در کنار تیم ملی جوانان قرار داشت، من هیچ وقت زیر نظر او کار نکردم؛ بنابر این در مورد این مربی نمی‌توانم اظهار نظر کنم، اما معتقدم حضور مربی یا مربیان خارجی در تیم ملی ضروری است و می‌تواند نقش و تاثیر چشمگیری در ارتقای فنی بوکسورها داشته باشد. در این زمینه شنیدم که قرار است 4 یا 5 مربی روس در آینده‌ای نزدیک وارد کشورمان شوند و در کنار تیم ملی بوکس قرار بگیرند. این اتفاق را باید به فال نیک گرفت.

البته عده‌ای از کارشناسان هم معتقدند که موفقیت‌های تیم ملی بوکس نظیر نتایج کسب شده در بازی‌های آسیایی دوحه ناشی از حضور موفق مربیان ایرانی در راس آن تیم بود.

معتقدم که مربی ایرانی یا مربی خارجی به تنهایی نمی‌توانند موفقیت کامل به دست بیاورند، بلکه حضور همزمان مربیان زحمتکش و با لیاقت داخلی در کنار مربیان با دانش خارجی ترکیب مطلوبی در کادرفنی تیم ملی خواهد بود. صمیمتی که مربیان ایرانی می‌توانند در تیم ایجاد کنند از عهده مربی خارجی بر نمی‌آید و دانش روز مربیان درجه یک خارجی مکمل سایر توانایی‌های مربیان ایرانی است.

با وجود همه مشکلاتی که بوکس ایران دارد، اما همواره می‌بینیم که ملی پوشان این رشته در میادین مختلف انتظارات را برآورده کرده و صاحب مدال می‌شوند، دلیل این موفقیت‌ها چیست؟

تلاش و پشتکار فدراسیون و زحمات بی شائبه مربیان در کنار همت ملی پوشان عامل کسب این موفقیت‌هاست. البته همان طور که همه می‌دانند ما هیچ وقت در مسابقه‌های جهانی و المپیک مدال کسب نکرده‌ایم و نمی‌توان گفت که بوکس ایران به طور کامل موفق است، چرا که حتی یک برنز از مسابقه‌های جهانی و المپیک کسب نکرده‌ایم.

اصولا بوکس ایران این توانایی را دارد که مدال جهانی یا المپیک کسب کند؟!

فوتبالیست معمولی 80 میلیون‌تومان دستمزد سالیانه میگیرد در حالیکه بوکسور ملی پوشی مثل من فقط 5 میلیون تومان!

یقینا بوکس ایران توانایی کسب مدال در مسابقه‌های جهانی و المپیک را دارد، اما باید سرمایه‌گذاری لازم صورت گیرد. نمی‌توان با این همه مشکلاتی که بوکسورها دارند توقع داشت آنها در رویدادهای بزرگ جهانی مدال کسب کنند.

اگر روزی رئیس سازمان ورزش یا رئیس فدراسیون بوکس شوی، چه تدبیری برای این رشته خواهی داشت.

(با کمی‌مکث) می‌شود از این سوال صرف نظر کنید.

خوب این گونه سوالم را مطرح می‌کنم به عنوان یک ملی پوش بوکس چه درخواستی از مسوولان فدراسیون و سازمان تربیت بدنی داری؟

از مسوولان می‌خواهم که به مشکلات بسیار جدی ملی پوشان بوکس رسیدگی کنند یا بیشتر رسیدگی کنند. از جمله این مواردی که نباید کار دشواری هم باشد این‌که حقوق ما را افزایش دهند. حقوق ماهانه‌ای که الان برای من تعیین کرده‌اند ماهی 220 هزار تومان است که از این مبلغ 24هزار تومان به عنوان مالیات کم می‌شود! حال شما بگویید برای ما که همه زندگی خود را در این رشته خلاصه کرده‌ایم با ماهی 196‌هزار‌تومان‌چکار می‌توانیم انجام دهیم، اداره زندگی که به جای خود، ایا با این وضعیت می‌توان مدال جهانی و المپیک گرفت!؟ این را هم بگویم که در دریافت همین مبلغ ناچیز هم با مشکل مواجه هستیم.

اعلام شده که همین حقوق ماهانه هم با تلاش مدیریت فدراسیون مورد موافقت کمیته ملی المپیک قرار گرفته است.

اولا که به صورت ماهانه و منظم پرداخت نمی‌شود و گاه تاخیر چند ماهه دارد و چگونگی محاسبه آن نیز برای ما مشخص نیست. به عنوان مثال قبل از المپیک 11 ماه در اردو بودم و تنها حقوق چهار ماه را به من دادند، نمی‌دانم دلیل آن چیست!

از لیگ در همه رشته‌ها به عنوان یک منبع درآمدی خوب برای ورزشکاران و حتی مربیان یاد می‌شود، این مورد شامل بوکس هم می‌شود؟

لیگ بوکس با حضور6 تیم به صورت نصف و نیمه برگزار می‌شود. چون مسابقه‌های بوکس از تلویزیون پخش نمی‌شود، طبیعی است که اسپانسرها هم تمایلی برای سرمایه‌گذاری در لیگ ندارند و معدود اسپانسرهایی هم که هم اکنون در لیگ بوکس فعال هستند معتقدند که بی خود در این لیگ هزینه می‌کنند چون هیچ بازتابی در تلویزیون ندارد. البته حق هم دارند. بر این اساس مبلغ قرارداد بوکسورها بشدت پایین و ناچیز است.

مبالغ قرارداد تیم‌های لیگ بوکس با ورزشکاران در چه حدودی است؟

در مورد خودم بگویم که من با تیم فولاد ماهان سپاهان قراردادی به ارزش 5 میلیون تومان دارم که از این مبلغ 5 درصد به عنوان مالیات کم می‌شود، حال قرارداد یک فوتبالیست معمولی در لیگ برتر 100 میلیون تومان است. به عنوان مثال با یکی از جوانان باشگاه صبای قم صحبت می‌کردم او می‌گفت: «برای یک فصل قراردادی 80 میلیونی با این باشگاه بسته‌ام.» او ملی پوش نیست و 5 سال هم از من به لحاظ سنی کوچکتر است. این هم از منبع درآمد ما!

امسال مسابقه‌های جهانی ایتالیا را نیز در پیش داریم، چه برنامه‌ای برای شرکت در این مسابقه‌ها داری؟

برنامه دارم ولی فکر کنم تیم‌ملی به این مسابقه‌ها اعزام نخواهد شد.

چرا؟

در روزنامه‌ها از قول آقای مقصودی، نایب‌رئیس فدراسیون خواندم که به دلیل کمبود بودجه و صرفه‌جویی قصد ندارند تیم ملی را به مسابقه‌های جهانی اعزام کنند. حال نمی‌دانم این نقل‌قول صحت دارد یا خیر.

این تصمیم احتمالی چه تاثیری روی تیم خواهد داشت؟

مطمئنا باعث تخریب روحیه همه ما خواهد شد. ماه‌هاست که با انگیزه شرکت در مسابقه‌های جهانی در حال تمرین هستیم و همه دوست دارند در مسابقه‌های جهانی شرکت کنند تا شاید بتوانیم برای کشورمان افتخار کسب کنیم.

اما آیا صرف تمرین کردن برای آماده‌سازی تیم ملی در راه مسابقه‌های جهانی کافی است؟

مسلما خیر. نه تنها در راه مسابقه‌های جهانی بلکه برای شرکت در مسابقه‌های قاره‌ای ضروری است که تیم ملی به مسابقه‌های بین‌المللی مختلف اعزام شود. برای ارتقای سطح فنی ملی پوشان و افزایش تجارب بین‌المللی باید در مسابقه‌های تدارکاتی شرکت کرد و ضمن دستیابی به اهداف مورد نظر فنی به لحاظ روحی نیز تنوعی در تمرینات تیم ایجاد و محیط یکنواخت تمرین با تنوع همراه شود. چون قهرمان در دل تمرین و مسابقه پرورش می‌یابد نه در تمرین صرف.

اما خودت گفتی که دو بار در مسابقه‌های جام احمد کومرت شرکت کرده و 2 مدال طلا کسب کرده‌ای؟

5 سال است در عضویت تیم ملی هستم اما تنها در 3 رویداد بین‌المللی شرکت کرده‌ام، دو بار جام احمد کومرت و یک بار مسابقه‌های قهرمانی آسیا؛ روشن است که این تعداد مسابقه برون مرزی برای یک ورزشکار ملی پوش کافی نیست که همه اینها ناشی از کمبود بودجه فدراسیون و در یک کلمه مظلومیت بوکس است.

بزرگ‌ترین مشکلی که سد راه موفقیت بوکس ایران است، چیست؟

مشکل مالی. مشکلات مالی بتدریج انگیزه بوکسورها را از بین می‌برد ؛ این می‌تواند یک تهدید بزرگ برای بوکس ایران باشد.

چگونه می‌توان این مشکل را برای همیشه برطرف کرد؟

با حضور اسپانسر مشکل مالی بوکس ایران حل می‌شود. اسپانسر نیز زمانی حضور پیدا می‌کند که مسابقه‌ها پخش تلویزیونی شود. بنابراین به نظر من ریشه مشکل مالی بوکس ایران عدم پخش تلویزیونی است. با فراهم شدن پخش تلویزیونی مشکل مالی بوکس قطعا برطرف خواهد شد.

بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی‌ات، چیست؟

این‌که قهرمان المپیک شوم.

این آرزو دست یافتنی است؟

هرچند بسیار دشوار است، اما هیچ چیز غیر ممکنی وجود ندارد.

آینده بوکس ایران را چطور می‌بینی؟

در حال حاضر نوجوانان و جوانان مستعدی وارد این رشته ورزشی شده‌اند که در صورت سرمایه‌گذاری و برنامه ریزی لازم،آینده درخشانی را برای این رشته به تصویر می‌کشند.

وضعیت ورزش زادگاهت استان قم را چطور می‌بینی؟

فکر می‌کنم همه امکانات و بودجه ورزش استان در اختیار باشگاه صبا و در واقع تیم فوتبال صبا قرار گرفته است. با ورود این باشگاه به استان قم سایر رشته‌های ورزشی مورد تهدید جدی قرار دارند و به عبارتی با این روند ورزش استان نابود خواهد شد.

حرف آخر؟

تشکر ویژه‌ای دارم از آقایان ناطق نوری و مقصودی مسوولان فدراسیون و کاظمی‌ و احدی مربیان تیم که یاریگر من در سال‌های اخیر و بویژه در مسابقه‌های اخیر قهرمانی آسیا، بودند.

امید توفیقی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها