بسکتبال ایران؛ کی صاحب تجربه جهانی می‌شود؟

در سویی دیگر تیم‌های ملی و 3 نفره در قطر و سنگاپور با آسیایی‌ها جنگیدند. در بعد آسیایی همچنان موفقیت‌ها ادامه دارد. در بسکتبال 3 به 3 آسیا یک قهرمانی در کارنامه داریم اما امسال دوم شدیم. دو سال پیش در ماکائو بازیکنان ایران از سد چین در فینال عبور کرده بودند. تیم دو سال قبل بدون باخت اول شد در حالی که این تیم دو بازی را باخت و در جای دوم قرار گرفت که باز در نوع خود ارزشمند است. در مورد تیم‌3 نفره ایران بعضی‌ها معتقدند نفرات بهتری هم داشتیم. به هر حال این روزها همه انتظار قهرمانی دارند. تیم ملی بسکتبال در جام چهار جانبه قطر به قهرمانی رسید. ایران در بازی‌های چند شب پیش قطر، لبنان را برد در حالی که جکسون ورومن بازیکن آمریکایی که تابعیت لبنانی گرفته، بازی کرده بود. به هر حال تیم لبنان هم مثل تیم ما جمعی از بازیکنان شاخص خود را در اختیار نداشت مثل فادی خطیب. لبنان جوانگرایی کرده است. شاید تنها تیمی‌که با قدرت بازی‌های قطر را برگزار کرد همان تیم میزبان بود. جکسون و حضورش از این بابت برای ما مهم است که این بازیکن را خوب دیده‌ایم و خوب می‌شناسیمش. او در لیگ قبل، در ایران برای صبامهر بازی کرد و در آسیا برای قهرمانی مهرام گام‌های محکمی ‌برداشت. تمامی ‌این بازی‌ها برای ما به پایان رسیده اما بررسی‌ها باید آغاز شود. این‌که برای جهانی شدن و جهانی ماندن چه باید کرد؟

نتایج جوانان بسکتبال در ابعاد جهانی باید بسکتبال ایران را به اندیشه بیشتر وادارد. این‌که ما راحت از فرصت تاریخی که در بازی با مصر ایجاد شد گذشتیم، خیلی ناراحت کننده‌ است. ما اگر به جمع تیم‌های مرحله دوم می‌رفتیم و در آنجا دوازدهم هم می‌شدیم بهتر از شکست برابر قهرمان آفریقا و بازی کردن برای عناوین 13 تا 16 بود. در بلگراد تیم دانشجویان ایران باختن به تیم‌هایی در اندازه نسبتا جهانی را به عادت تبدیل کرد تا ثابت شود بسکتبال ایران هنوز در کلاس جهانی موقعیت و اعتباری ندارد. برای ساختن بسکتبال جهانی چه باید کرد؟ پز دادن برای بردن تیم‌های آسیایی تا کی؟ چگونه باید از آسیا عبور کرد؟

پاسخ به این سوال‌ها ساده است، اما در عمل و با توجه به وضعیت کلی ورزش کشور، مشکلات زیادی داریم. در یک نگاه باید به مشکلات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری که معمولا به عادت طبیعی در بیان دلایل ناکامی‌ها تبدیل شده است و در شرایط فعلی گریزی از آن نیست، اشاره کنیم. مسایل نژادی در آسیا و نه فقط در ایران، کار بازیکنان این قاره را مقابل تیم‌های جهانی سخت می‌کند. در نیوزیلند، آسیایی‌ها بجز قزاق‌ها باید در بازی‌های سیزدهم تا شانزدهم شرکت کنند در حالی که هر 3 تیم در قاره کهن مقام‌های اول تا سوم را در اختیار دارند. مشکلات اقتصادی و تحولات سیاسی از دیگر مسایلی است که در ورزش آسیایی‌ها تاثیر مستقیم دارد بنابراین بسکتبال ایران منفک از شعاع حرکت کلی بسکتبال آسیا نیست و در همین دایره قرار می‌گیرد. جایی که چین قدرت بلامنازع آن، سال‌هاست در المپیک‌ها و رقابت‌های جهانی نتیجه‌ای که از قهرمان پهناورترین قاره دنیا انتظار می‌رود، نمی‌گیرد. بسکتبال ایران 6‌  5 سالی است که نگاهی رو‌به‌جهان افکنده اما شرایط برای حضور توامان و پیگیرانه بسیار سخت است.ما به منابع انسانی و جمعیت مستعدی که در این ورزش داریم می‌بالیم. مربیانی که رمز و راز کار با جوانان را به درستی می‌دانند و بازیکنانی که در عرصه‌های متعدد آبدیده شده و با انگیزه فتح سکوهای آسیایی گام در میدان رقابت‌ها می‌گذارند. آری! برای جهانی شدن دیدیم فقط همین‌ها کافی نیست. بسکتبال ایران می‌خواهد از دایره کوچک آسیا خارج شود اما بال پریدن در عرصه‌های جهانی را ندارد.