صداپیشگی و بازی‌دهندگی، مکمل یکدیگرند

نـگـیـن نـادری ایـن کـارهـا را کـرده. خودش می‌گوید:‌«از بچگی با وسایل و اسباب‌بازی‌‌هام بازی مـی‌کردم. توی آسمون و ابر دنبال شکل‌هایی می‌گشتم و برای خودم شخصیت‌پردازی می‌کردم و با اون شکل‌ها بازی می‌کردم و به جای اون شکل‌‌ها حرف می‌زدم. حتی توی مدرسه برای دوستان و همکلاسی‌هایم نمایش عروسکی اجرا می‌کردم. هم عروسک‌گردان بودم و هم صداپیشه و هم بازیگر. کارهای خوبی کردم، کارهایی مثل پرنیان هفت‌رنگ، سفیدبرفی و هفت‌‌کوتوله. از بچگی بازیگری و بازی دهندگی عروسک را دوست داشتم. پدر و خواهرم خیلی به من کمک کردند تا عروسک‌گردانی را یاد بگیرم. همین‌طور مرحوم «مفخم»‌ که خدا روحش را شاد کند.»

«نگین نادری» متولد اولین ماه سال 1354 اهل تهران و 12 سال است که کار هنری انجام می‌دهد. رشته تحصیلی‌اش گرافیک است ولی به نمایش‌های عـروسکی علاقه‌مند است. «عروسک نمایشی» عروسکی است واقعی که کم و بیش شبیه به انسان، حیوان یا یک موجود خیالی است. عروسک‌های نمایشی می‌توانند با هم سرود بخوانند، برای هم لطیفه یا داستان‌های کوتاه تعریف کنند یا نمایش‌های کوتاه اجرا کنند.

اسمت چیه؟

تربچه.

خونه‌ات کجاست؟

تو باغچه.

چی می‌چینی؟

آلوچه.

نگین نادری آلوچه، کتاب و بچه‌ها را دوست دارد.

او می‌گوید: مطالعه هر کتاب خوب باعث می‌شه یه ستاره توی افکار ما روشن بشه. پس اگه بیشتر کتاب بخونیم، ستاره‌های بیشتری توی آسمون افکارمون روشن می‌شه.

درباره بچه‌ها می‌گوید: من بچه‌ها رو خیلی دوست دارم. برای این که اونا خالص‌اند. پاک و شیرینند و در یک کلمه بچه‌ها بهترینند. کودکی نسیم خوش‌آهنگ زندگی است و رقص رنگارنگ پروانه‌هاست.

«نگین نادری» در مجموعه‌های مختلف به جای پوتی، نیکا، نونا و بهار صحبت کرده است. او می‌گوید: یک «صداپیشه» ابزاری بجز صداش نداره. تمام انرژی و توانش رو باید توی صداش بذاره. باید بتونه با صداش به عروسک روح بده تا بیننده بتونه اونو باور کنه. عروسک شیئی بی‌جان است که به وسیله بازی‌دهنده، پیامی رو به تماشاگراش ارائه می‌کنه. بازی‌دهندگی و صداپیشگی مکمل همدیگرند. اگر یک عروسک بازی‌دهنده خوبی نداشته باشد، نمایش عروسکی خوبی نخواهد شد.

او درباره برنامه‌های کودک تلویزیون می‌گوید:

برنامه‌های زیادی در گروه‌های کودک ساخته مـی‌شـود. دوستان و همکاران ما خیلی زحمت می‌کشند ولی متاسفانه بعضی از برنامه‌ها شبیه به هم ساخته می‌شوند. اشکال دیگری که هست این است که ادبیات درستی برای مخاطبان برنامه‌ها انتخاب نمی‌کنیم.

به نظر من بچه‌ها خیلی مهمند و باید جدی گرفته شوند و برای اون‌ها ارزش قائل شویم.

بچه‌ها گیرنده‌های فوق‌العاده قوی‌ای دارند. پس بهتره که از ادبیات قشنگ‌تری استفاده کنیم تا همیشه کلمات و واژه‌های قشنگ‌تری به خاطرشون بسپارند.

معصومه پارسا‌مهر