کارخانه رویا سازی

همیشه بازی بین دو تیم رئال‌مادرید و بارسا فراتر از یک داربی (یا دربی یا شهرآورد!) بوده است. بارسلونا تیمی از ایالت کاتالان است. یکی از ایالت‌های جدایی طلب اسپانیا، در برابر رئال مادرید که همیشه متهم به پشتیبانی از سوی دولت است. برای همین بی‌اغراق نیست اگر بگوییم هواداران هر یک از دو تیم حاضرند تیمشان به دسته پایین‌تر لیگ سقوط کند، اما در برابر حریف دیرینه‌شان شکست نخورند. اگر این اوضاع را شما با نتیجه به دست آمده هفته پیش مقایسه کنید می‌فهمید که چرا شهر مادرید در هفته گذشته ساکت‌ترین شهر اسپانیا بود.

«تیم رویایی» لقبی بود که به بارسلونا در روزهای هدایت‌شان توسط یوهان کرایف به این تیم داده بودند. آنها در زمان مربیگری کرایف توانسته بودند در یک فصل 107 گل به ثمر برسانند. در سال 1992 قهرمان اروپا شوند و 2 سال بعدش هم نایب‌قهرمان اروپا شدند. بعد از آن بارسلونا هیچ گاه نتوانسته بود به آن تیم رویایی نزدیک شود. حتی وقتی با هدایت فرانک رایکارد قهرمان اروپا شدند همه کارشناسان آن قهرمانی را پای ستاره‌ای به نام رونالدینیو نوشتند. حالا بارسلونا به آن تیم رویایی دهه قبل نزدیک شده است. نه به واسطه 100 گلی که تا به حال زده است (آن هم تا قبل از انجام 4 بازی تا پایان لیگ) و نه به خاطر نتیجه‌ای که در برابر رئال‌مادرید در هفته پیش گرفت. نوع فوتبال روانی که این روزها از بارسلونا می‌بینید، تحولی که به واسطه حضور جوانی به نام «پپ گواردیولا» به عنوان سرمربی در این تیم ایجاد شده، متکی نبودن این تیم به حضور تک ستاره‌هایی مثل اتوئو، مسی و هانری طوری است که به گفته سرمربی تیم سویا شکست خوردن در برابر آنها هم لذتبخش است!