چیزی که شهر گراش را بین شهرهای منطقه فارس متمایز میکند، وجود بزرگترین آبانبار ایران و بهگفته برخی کارشناسان، بزرگترین آبانبار جهان است.
برکه کل گراش، بزرگترین آبانبار این شهر است که در نزدیکی آبانبار «آ اسدالله» و پشت حسینیه اعظم شهر قرار دارد، ولی بیتوجهی سازمان میراث فرهنگی فارس به منطقه گراش و لار، باعث شده که ...
سقف آبانبار گراش که در سال 1290هجری قمری ساخته شده است، بهگفته مردم محلی در همان سالهای اولیه ریخته است.
بههمین دلیل نام محلی«کل» یا تاس را به دلیل بدون سقف بودن آب انبار، روی آن گذاشتهاند.
این آبانبار، پیش از انقلاب برای رفع نیاز آب شهر گراش و لولهکشی شهر، کاملا بیاستفاده ماند و بعد از مدتی، آب سطحی خیابانهای شهر و فاضلاب خانهها به این مکان تاریخی سرازیر شد.
در سالهای گذشته نیز از آب آن برای آبیاری نخلستانهای اطراف گراش و فضای سبز شهر استفاده میشد.
اما با ساخت و سازهای انجام گرفته درکنار این اثر ثبت شده ملی، آب فاضلاب این خانهها نیز به سمت این یادگار تاریخی روانه شد؛ به طوری که وقتی گردشگر برای بازدید از برکه کل نزدیک آن میشود، بوی نامطبوع او را از منطقه دور میکند.
عبدالعلی صلاحی، دبیر انجمن میراث فرهنگی و عضو شورای شهر گراش در این باره گفت: سالهاست که این آب انبار به حال خود رها شده و سازمان میراث فرهنگی هم به این مکان که ثبت ملی شده و جایگاهی جهانی دارد، رسیدگی نکرده و به مشکلات آن نیز هیچ توجهی نمیکند.
به گزارش میراث خبر، شهر گراش نخلستانهای بسیار زیبایی دارد و در جوار منطقه لارستان، قطب آب انبارهای ایران، قرار دارد.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم