تهدیدی برای صلح جهانی

حال باید دید با توجه به وعده و وعید‌های بین‌المللی نسبت به روی کار آمدن دولت جدید آمریکا و امکان تحولات اساسی در روابط بین‌المللی آیا موضعی جدی در قبال این افراط گرایی آشکار اتخاذ می‌شود یا این‌که باز هم مردم فلسطین باید تاوان این امر را پرداخت کنند؟

دولت بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل پس از گرفتن رای اعتماد از پارلمان اسرائیل (کنست) و حتی پیش از آن با قطعنامه‌های مشروع بین‌المللی، قوانین حقوق بشر، پیمان ژنو و تمامی قطعنامه‌هایی که با اشغال اراضی دیگر کشورها از طریق اعمال فشار و قدرت، مخالفت و بر ضرورت احقاق حقوق ملت‌ها در تعیین سرنوشتشان پافشاری می‌کنند، مخالفت کرد و در این راستا باید به سخنرانی نتانیاهو در جلسه‌ پارلمان که برای دادن رای اعتماد به دولت جدید برگزار شد، اشاره کرد.

او در این نشست با پافشاری بر موضع مخالفش نسبت به راهکار تشکیل دو کشور مستقل، قطعنامه‌های بین‌المللی به ویژه قطعنامه 242 و 338 که کرانه باختری و نوار غزه را اراضی اشغال شده می‌داند و همچنین قطعنامه 194 که بازگشت آوارگان فلسطینی به کشورشان را خواستار شده، تمرکز بر محور صلح اقتصادی جهت بهبود اوضاع معیشتی فلسطینیان را خواستار شد تا آنها تنها به عنوان اقلیتی در سرزمینشان زندگی کنند.

در سوی دیگر این ماجرا با اظهارات نژادپرستانه آویگدور لیبرمن، وزیر امور خارجه‌ دولت جدید اسرائیل روبه‌رو شده‌ایم که وجهه‌ نژادپرست و زشت اسرائیل را بیش از هر زمان دیگر نمایان ساخته است.

او از روز اولی که هدایت وزارت خارجه‌ اسرائیل را بر عهده گرفت، رسما اعلام کرد توافقنامه‌ها‌ی به دست آمده پس از کنفرانس آناپولیس را که دولت سابق آمریکا نوامبر سال 2007 برگزار کرد، به رسمیت نمی‌شناسد؛ توافقنامه‌هایی که در خصوص ضرورت توقف شهرک‌سازی‌های اسرائیل و تلاش جهت تحقق راهکار تشکیل دو کشور مستقل صورت گرفت.

وی تنها به این اظهارات اکتفا نکرد بلکه صراحتا اعلام کرد اسرائیل از بلندی های جولان عقب‌نشینی نخواهد کرد و سیاست اتخاذ شده از کنفرانس مادرید مبنی بر زمین مقابل صلح را به رسمیت نمی‌شناسد بلکه اجرای طرح صلح مقابل صلح را خواستار است.

باید متذکر شد دولت‌های سابق اسرائیل نیز بهتر از این عمل نکرده‌ و تمام دوره‌ حکومت خود را با دروغ و نیرنگ پیش برده‌اند.

این مساله کاملا در دولت ایهود اولمرت، نخست‌وزیر پیشین تبلور یافت که از مذاکرات به اصطلاح صلح برای سرپوش‌گذاری بر شهرک‌سازی‌ها، یهودی‌سازی بیت‌المقدس، حفاری‌ها در اطراف مسجدالاقصی و دو حمله ویرانگر به لبنان و غزه در سال‌های 2006 و 2008 استفاده کرد. با وجود این که طی هیچ کدام از این اقدامات نتوانست عزم و اراده ملت فلسطین را بشکند و آنها را به تسلیم‌پذیری مجبور سازد.

از نظر ما دولت‌های اسرائیلی از زمان تشکیل رژیم صهیونیستی در سرزمین فلسطین هرگز از تجربه‌ها درس نگرفته و گویا تاریخ منطقه را به دقت مطالعه نکرده‌اند. با وجود این که عملا شاهد بودند که با در اختیار داشتن قدرت فراوان هرگز نتوانستند شرط‌هایشان را تحمیل کنند و امنیت و ثبات را برای شهروندانشان یا حتی منطقه تضمین کنند.

این واقعیتی است که اسرائیلی‌ها حاضر به پذیرش آن نیستند و گرنه قطعا در سیاست‌های خود تجدیدنظر کرده راهی تازه برای دستیابی به صلح در پیش می‌گرفتند.

در حالی که تجربه‌ها ثابت کرده  زور و قدرت هرگز موجب ایجاد صلح نخواهد شد و آنچه که صلح را ایجاد می‌کند به رسمیت شناختن حقوق دیگران است. این همان چیزی است که بارها به اسرائیل گوشزد شده است.

اسرائیلی‌ها باید بدانند با توجه به این که برایشان ثابت شده است نمی‌توانند صلح و زمین را با هم به دست آورند، برای این که بخشی از منطقه‌ باشند و به رسمیت شناخته شوند راهی جز به رسمیت شناختن حقوق ملت فلسطین به ویژه حق آنها در برخورداری از کشوری مستقل بر اساس راهکار تشکیل دو کشور و با استناد به قطعنامه‌های بین‌المللی و طرح صلح کشورهای عربی پیش رو ندارند.

اظهارات نتانیاهو و لیبرمن نیز به جهان ثابت کرد که اسرائیل با تمام قطعنامه‌های مشروع و قوانین بین‌المللی مخالف است و تلاش می‌کند تا منطقه را به جنگی بکشاند که صلح بین‌المللی را نیز تهدید می‌کند و آنچه که تصمیم گیرندگان در کمیته‌ چهار جانبه‌ صلح، اتحادیه اروپا و حتی دولت‌های عربی باید انجام دهند رویارویی با این اقدامات و موضع‌گیری‌های جنون‌آمیز و سرکوب آن پیش از شعله‌ور شدن آتش جنگ در منطقه است.

منبع:‌ الدستور
 ترجمه: ایسنا