وزنه‌برداری همچنان در جاده افتخار و اقتدار

گرچه نام محمدجعفر سلماسی به عنوان اولین وزنه‌بردار و ورزشکار مدال‌آور تاریخ ورزش ایران در بازی‌های المپیک همیشه زنده و ماندگار خواهد ماند و به دنبال وی مردان پرآوازه‌ای چون محمود نامجو، رضا صفاسنبلی، پرویز جلایر، محمد نصیری، نصرالله دهنوی و ... راه او را طی کردند و با کسب مدال‌های باارزش از مسابقه‌های جهانی و بازی‌های المپیک، ایران را صاحب کلکسیون پرافتخار و جایگاه ویژه‌ای در جهان ورزش کردند، اما در سال‌های پس از انقلاب هم این رشته بیشترین مردان افتخارآفرین را در مسابقه‌های جهانی و المپیک معرفی کرد و از این جهت نه‌تنها وزنه‌برداری ایران نسبت به دوران اقتدار قبل از انقلاب عملکرد و دستاورد نازلی ارائه نکرد بلکه حتی از دهه 90 و پس از آن شاهد درخشش تحسین‌برانگیز وزنه‌برداران کشورمان در مسابقه‌های جهانی و بازی‌های المپیک بودیم.

تصاحب 3 طلا از بازی‌های المپیک همراه تعداد قابل توجهی مدال طلا از مسابقه‌های جهانی توسط حسین‌ رضا‌زاده، حسین توکلی، شاهین نصیری‌نیا، کورش باقری، محمدعلی فلاحتی‌نژاد و ... حکایت از توانمندی و اقتدار وزنه‌برداری ایران طی سال‌های پس از انقلاب در نبرد با پولاد سرد دارد.

پیش از آن‌که نسل افتخار‌آفرینان دهه 90 و 2000‌وزنه‌برداری ایران ظهور کند در سال‌های اولیه پس از انقلاب هم وزنه‌برداری ایران دارای پتانسیل قوی و صاحب شانس برای کسب مدال و صعود از سکوهای قهرمانی در مسابقه‌های جهانی و المپیک بود، اما شرایط و مشکلات پیش رو مانع از افتخار‌آفرینی زودهنگام وزنه‌بردارانی چون علی پاکیزه‌جمع، رمضانعلی تیموری، آذر مجیدی، علی مرادی، مهران اسلامپور، علی وادی، مدد نصیری، داراب ریاحی و ... در مسابقه‌های جهانی و المپیک شد.

از عمده‌ترین موانع بازدارنده، تحریم 2 دوره بازی‌های المپیک و حضور کمرنگ و یک خط در میان وزنه‌برداران در رویدادهای مهم بین‌المللی بود که یکی از عوامل قابل ذکر آن تداخل با 8 سال جنگ ایران و عراق و نبود بودجه لازم برای حضور مستمر پولادمردان کشورمان در عرصه‌های مهم بین‌المللی بود.

به هر صورت اکنون وزنه‌برداری ایران به آن درجه از توانمندی و ساختار مستحکم دست یافته که می‌توانیم همچنان به این رشته به عنوان ورزشی مدال‌آور و افتخار‌آفرین دل ببندیم.

اگر به تاریخ مردان افتخار‌آفرین ورزش ایران طی 60 سال حضور در مسابقه‌های جهانی و المپیک تعمق و نظر داشته‌ باشیم بدون شک حسین‌ رضا‌زاده یکی از اسطوره‌هایی است که می‌توان روی نام او مکث و احساس غرور کرد. دلاور مردی که با نمایش خیره‌کننده خود و تسخیر سنگین‌ترین وزنه‌های دنیای وزنه‌برداری به عنوان قوی‌ترین مرد جهان، شهره عام و خاص شد و نام ایران را در 2 المپیک سیدنی و آتن پرآوازه کرد.

بدون اغراق حضور و اقتدار بی‌نظیر این جوان رعنای اردبیلی‌ تحول و توجه خاص و شگرفی را برای وزنه‌برداری به همراه داشت و نگاه جهانیان را بیش از پیش معطوف ورزشکاران این رشته کرد.

کسب 2 طلای المپیک و 4 مدال طلا از مسابقه‌های جهانی، حسین‌رضا زاده را به یکی از اسطوره‌های جاودانه و فراموش نشدنی دنیای وزنه‌برداری تبدیل کرد. افتخاری که باعث غرور نه تنها ایرانی‌ها بلکه تمامی وزنه‌برداران دنیا شد و فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری همواره به حسین‌رضازاده فخر فروخت و به خود بالید. حسین‌ رضازاده عملکرد ورزش ایران در سال‌های پس از پیروزی انقلاب را پربار و موفقیت‌آمیز توصیف می‌کند و معتقد است طی 30 سال گذشته ورزش ایران در حوزه قهرمان‌پروری و ساخت و ساز عملکرد با ارزش و قابل توجهی داشته و ورزشکاران ایرانی مدال‌های مرغوب پرشماری را از رویداد‌های بین‌المللی و بخصوص مسابقه‌های جهانی و بازی‌های المپیک به ارمغان آورده‌‌اند.

وی اضافه می‌کند: در این مدت ورزشکاران شاخص و افتخار‌آفرینی از رشته‌های مختلف کشورمان در جهان ورزش درخشیدند و از نظر طلای المپیک هم 2 طلا در کشتی، 2 طلا در تکواندو و 3 طلا در وزنه‌برداری کسب کردیم که دستاورد با ارزش و قابل توجهی است. در واقع ورزشکاران کشورمان بهترین مدال‌ها را در سال‌های پس از پیروزی انقلاب به دست آورده‌اند. در زمینه ورزش همگانی نیز سرمایه‌گذاری خوبی شده و کم‌کم دارد در جامعه جا می‌افتد. البته انتظار ورزشکاران و جامعه‌ ورزش نیز مضاعف شده و امیدواریم در سال‌های آینده این وضعیت بهتر و شتاب بیشتری بگیرد.