اسم تو را که نوشتیم

نام شما را ــ عجل‌الله فرجک ــ بر روحمان نوشتیم، حجم بی‌نهایتش پر از گلبرگ سبز شد. بر قلبمان که نام شما را نگاشتیم، خون تپید و عرش خدا شد... بر خاک اسم وحیانی تو که فرود آمد میلاد صدهزاران طلوع شـد. سـرو هـمـیـشـه بـهـار شـکـفـت، گـل‌هـای سـرخ در نـسـیـم صـبـا تـبـسم کـردنـد. خـنـده گـنـدمـزار بـا تـبـسـم طـلایـی صـبـح بـه هم آمیخت... زمین، بهشت خدا شد... آه! نام تو را اگر خدا بر این زمین بنویسد، آه اگر تجلی ظهور نور او باشی =( اشرقت‌الارض بنور ربها)‌ چه‌ها که نخواهد شد زمین که خسته شده از این همه زخم/ این همه خورشید که در او ــ بی‌تو ــ دفــن کــردیـم، دوبـاره آسـمـانـی خـواهـد شـد... زمـیـن دوبـاره زمـیـن خـدا خواهد شد... ما آن روز را انتظار می‌کشیم خود اگر باشیم دیگر یا نباشیم.