قلب ایران در پاریس

امام از 12 مهر ماه تا 11 بهمن سال 57 در خانه‌ای کوچک از این دهکده، انقلاب اسلامی‌ را در ایران هدایت می‌کرد و در این مدت، این دهکده پذیرای هزاران نفر از یاران امام از 4 گوشه جهان بود؛ گوش‌ها و قلب‌های میلیون‌ها ایرانی در این مدت، متوجه نوفل‌لوشاتو بود تا این که امام تصمیم گرفت این محل را ترک کرده در کنار مردم باشد و به این ترتیب، به هنگام ترک نوفل‌لوشاتو در اعلامیه‌ای با تشکر از مردم این دهکده، چنین گفت: «حال که پس از 4 ماه توقف پرحادثه در خاک فرانسه، می‌خواهم برای خدمت به وطنم اینجا را ترک کنم، لازم می‌دانم دولت فرانسه، که وسایل امنیت و آزادی بیان را برای اینجانب فراهم آوردند و از اهالی محترم که با حس انسان‌دوستی، علاقه خود را به آزادی و استقلال کشور ایران اظهار داشتند، تشکر کنم. امید است مهمان‌نوازی دولت و ملت فرانسه و حس آزادی‌خواهی آنان را فراموش نکنم و از زحماتی که به همسایگان و اهالی نوفل‌لوشاتو دادم، معذرت می‌خواهم، امید است احترامات اینجانب را بپذیرید.»

محل اقامت امام در نوفل لوشاتو تا مدتی پس از استقرار جمهوری اسلامی ‌در ایران، محل بازدید دوستداران انقلاب بود ؛ آنقدر که این محل برای ایرانی‌ها و غیر ایرانی‌ها به نمادی از مبارزه تبدیل شد. یک سال پس از پیروزی انقلاب، دشمنان جمهوری اسلامی ‌با کینه خاصی، خانه کوچک محل اقامت رهبر کبیر انقلاب اسلامی ‌را با دینامیت منفجر کرده و تلی از خاک بر جای گذاشتند، اما به رغم این کینه‌توزی، هر ساله در روزهای دهه فجر، ایرانیان و دوستداران انقلاب اسلامی ‌در این مکان تجمع کرده، یاد روزهای پرشور حضور امام در این مکان را زنده می‌کنند.

معمولا در همه کشورها، در اماکنی که بخشی از تاریخ آن کشور در آن رقم خورده یا محل سکونت یکی از بزرگان آن کشور بوده، همه تلاششان را به کار می‌برند تا این‌گونه اماکن به عنوان یادواره از شخص یا واقعه، حفظ شود، چراکه با دیدن این‌گونه اماکن، یاد شخصیت یا رخداد گذشته برای نسل حاضر و آتی زنده می‌شود.