تحویل سال تئاتر ، امروز ساعت 30/15

جشنواره بیست و هفتم از یک سو میزبان کارگردانان پیشکسوتی چون علی رفیعی و پری صابری است که در بخش چشم‌انداز حضور دارند و از طرف دیگر در آن جوانانی آثارشان را روی صحنه می‌برند که بخش تجربه‌های نو را شکل داده‌اند.

همچنین در حالی که فرهاد آئیش و اکبر زنجانپور با نمایش‌های کرگدن و سیر روز در شب مهمان این رویداد فرهنگی و هنری هستند، نسل بعد از آنان از جمله محمد رحمانیان، آتیلا پسیانی، محمد یعقوبی علیرضا نادری، نادر برهانی مرند و علیرضا کوشک جلالی هم با آثارشان گرمایی خاص به جشنواره بخشیده‌اند.

بخش بین‌الملل جشنواره هم مثل همیشه مخاطبان بسیاری دارد که امسال می‌توانند به تماشای نمایش‌های هنرمندان 13 کشور جهان بنشینند.

در چند روز گذشته، اگر گذرتان به مقابل تئاتر شهر افتاده باشد، حتما با صف طولانی خریداران بلیت جشنواره روبه‌رو شده‌اید . برخی از آنان در انتخابشان به اسامی بزرگ و معروف کارگردانان نگاه می‌اندازند، تعدادی براساس نمایشنامه‌ها و مضامین مطرح شده در آثار، بلیت خریداری می‌کنند و پاره‌ای هم به دنبال چهره‌های سرشناس سینمایی می‌گردند که این روزها حضورشان بر صحنه تئاتر پررنگ‌تر از همیشه شده است.

با این شرایط می‌توان گفت که هر علاقه‌مند تئاتر می‌تواند براساس نیاز و ذائقه خود، اثری مطابق و منطبق بر سلیقه‌اش را پیدا کند؛ البته به شرطی که غفلت نکرده باشد وپیش از این، بلیت تهیه کرده باشد.

گفتیم بلیت و داغمان تازه شد. حالا بعد از این که در وصف و شرح نمایش‌های جشنواره بیست و هفتم سخن راندیم، بد نیست اشاره کنیم به مشکل همیشگی و کهنه تئاتر کشور که همان کمبود سالن و کوچک بودن تعدادی از تالارهاست. به همین دلیل، امسال هم مثل دوره‌های گذشته، بسیاری از خبرنگاران نمی‌توانند به تماشای نمایش‌هایی بنشینند که در تالارهای کوچک تئاترشهر اجرا می‌شوند؛ تالارهایی که تنها حدود 100 نفر گنجایش دارند. حضور اهالی  رسانه در سالن‌های چهارسو، قشقایی، سایه و کارگاه نمایش در صورتی امکان‌پذیر است که علاوه بر کارت خبرنگاری، بلیت هم تهیه کرده باشند.

وقتی هم که بیش از 200 کارت خبرنگاری صادر شده باشد، طبیعی است که درصد کمی از اصحاب رسانه، این فرصت را می‌یابند که به این تالارها وارد شوند. من که دردومین روز فرصت تهیه بلیت خبرنگاری به مرکز هنرهای نمایشی مراجعه کردم، تنها توانستم برای یک سوم نمایش‌های انتخابی‌ام، بلیت تهیه کنم، حالا حساب کنید برای دیگران که دیرتر جنبیده‌اند، اوضاع چگونه است. تنها راه حل رفع این مشکل صبر و شکیبایی است تا روزی شاهد ساخت و افتتاح چند تالار بزرگ تئاتر دیگر در شهر تهران باشیم.

مهدی یاورمنش