120میلیارد ریال اعتبار برای پارکهای فناوری

از بیست و چهارم تا بیست و ششم فروردین همایشی با عنوان «پارک فناوری پردیس ، افقی نو در همافزایی دانشگاه و صنعت» در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد.در این همایش 3روزه شرکتهای عضو پارک پردیس علاوه بر شرکت در نمایشگاهی

کد خبر: ۲۲۹۷۵

که در دانشگاه دایر بود ، در قالب ارائه سمینار به معرفی شرکت خود و فعالیت های آن پرداختند. در ضمن حدود 500پیشنهاد استخدام نیروی انسانی ، جذب 100کارآموز و تعریف حدود 50طرح در مقاطع مختلف از سوی این شرکتها برای دانشجویان شریف صورت گرفت . روز 20فروردین ، دکتر میلی منفرد معاون فناوری وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری در گفتگو با خبرنگاران اعلام کرد: مراکز رشد و پارکهای علم و فناوری ، با بیش از 120میلیارد ریال اعتبار دولتی امسال تاسیس و راه اندازی می شود. پارک فناوری ، اصطلاحی است که از چند ماه پیش ، بیش از هر زمان دیگری در خبرها به گوش می رسد. در نیمه دوم سال پیش چندین پارک علمی در فاصله زمانی کوتاهی در استان های مختلف کشور از سوی دکتر معین ، وزیر علوم ، تحقیقات و فناوری افتتاح شد. دی ماه همین سال ، دکتر صدیق مدیر امور پژوهش سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور در گفتگو با ایسنا اعلام کرد: از امسال یک حرکت جدی و انفجاری در زمینه توسعه پارکهای فناوری در کشور شروع شده است . امسال 9پارک فناوری برای احداث در 9استان کشور مجوز گرفته اند و در ردیف بودجه کشور وارد شده اند. صدیق ادامه می دهد: بر اساس آیین نامه اجرایی تبصره 13بودجه کشور برای توسعه صنعت ICT از طریق پایه گذاری شرکت ها و پارک های فناوری ، مبلغ 24میلیارد ریال به منظور حمایت از طرحهای تحقیقاتی و اجرایی بخش خصوصی و تعاونی در زمینه توسعه ICT اختصاص یافته است . و این گونه شمار پارکهای فناوری یکباره و طی یک سال به 9عدد می رسد؛ پارکهایی که انتظار می رود به معضلاتی مانند اشتغال متخصصان ، فرار مغزها و عدم استفاده بهینه از نیروی متخصص انسانی پایان دهند و برای ما توسعه اقتصادی و فناورانه همراه داشته باشند. به نظر می رسد با توجه به ظرفیت های موجود و اعتبارهای تخصیص یافته به این طرح چنین انتظاری زیاد نباشد. کما این که همسایگان ما و کشورهای آسیا با برنامه ریزی های درست و دقیق ، بیشترین استفاده ممکن را از پارکهای فناوری برده اند. اما باید به یاد داشته باشیم که ایجاد این مجموعه ها نیازمند فراهم آوردن بستر مناسب و زیرساخت های لازم و همچنین مطالعه کافی و کارشناسانه است . افتتاح چندین پارک در کشور طی چند ماه سوال برانگیز است ؛ اما دکتر میلی منفرد در این باره می گوید: ما از یک مسیر میانبر استفاده کرده ایم . در کشور، مراکزی وجود داشتند که کارشان فناوری تکنولوژی بود. این مراکز از توانمندی بالقوه ای برخوردار بودند و مطابق اساسنامه ، باید از نوآوران و فناوران حمایت می کردند. سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران ، یکی از این مراکز بود که باسابقه ای 20ساله به ارتقای فناوری کمک می کردند. این سازمان در شکل قبلی درگیر کارهای اجرایی شده بود، اما در برنامه سوم دولت سعی دارد بسترسازی و حمایت را توسعه دهد. به همین منظور، بعد از مطالعات و کارشناسی های لازم نتیجه کار به دکتر معین و شورای گسترش آموزش عالی گزارش شد و در نتیجه مراکز سازمان پژوهش های علمی و صنعتی در چند استان کشور به پارکهای فناوری تبدیل شوند. به این ترتیب ، هم اکنون استان های آذربایجان شرقی ، یزد، مرکزی ، خراسان ، فارس ، کرمان ، سمنان و گیلان یک پارک فناوری دارند. اکثر این پارکها در حال حاضر به بهره برداری کامل نرسیده اند و فعالیت های آنها در فازهای اجرایی مختلفی قرار دارد. علاوه بر این پارک پردیس تهران و شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان نیز چندی است فعالیت خود را آغاز کرده اند. علاوه بر پارکها، دکتر میلی منفرد از راه اندازی 18مرکز رشد در سال جاری خبر می دهد که از این تعداد، 13مرکز با محوریت ICT فعال می شوند. به هر حال ، با توجه به نوپا بودن این پارکها هنوز نمی توان درباره عملکرد آنها قضاوت کرد. البته سابقه طرح این موضوع در کشور به سال 66 و شهرک علمی تحقیقاتی کاوش باز می گردد. این شهرک مدلی از شهرک دای دوک کره بود و قرار بود تعدادی پژوهشکده دولتی در زمینی به مساحت 120هکتار در هشتگرد مشغول کار شوند؛ اما تاکنون فعالیتی در شهرک کاوش صورت نگرفته است ، ضمن این که طی این سالها بحث تشکیل پارکها و شهرکهای فناوری متولی خاصی نداشته است . وزارت صنایع ، وزارت علوم ، وزارت پست ، شهرداری ، شورای عالی مناطق آزاد، دانشگاه ها، دفتر همکاری فناوری های ریاست جمهوری و استانداری ها در این بحث دخیل بوده و هستند. دکتر میلی منفرد در این باره می گوید: بحث فناوری یک بحث فرابخشی است . وظیفه ما استانداردسازی است که در این ارتباط، اساسنامه ای برای تشکیل پارکهای فناوری به تصویب شورای گسترش آموزش عالی رسیده و برای اجرا ابلاغ شده است.

پارک فناوری چیست؛

هنگامی که مجموعه ای از شرکتها و موسسات علمی تحقیقاتی در یک فضای متمرکز فعالیت کنند یک پارک فناوری ایجاد می شود. ایده تشکیل چنین مکانی نخستین بار در دهه 1960میلادی شکل گرفت . در سال 1951 نخستین پارک علمی فناوری به نام پارک دره سیلیکون در مجاورت دانشگاه استانفورد امریکا ایجاد شد. این پارک نقش مهمی در ارتقای صنعت الکترونیک جهان داشته است . یکی از اهداف ایجاد پارکهای فناوری ، افزایش نوآوری فناورانه ، توسعه اقتصادی و اشتغالزایی متخصصان است . در این پارکها تاسیسات زیربنایی ، آزمایشگاه ها، کارگاه های تحقیقاتی و شبکه های اطلاع رسانی و کتابخانه های مجهزی وجود دارد که همه شرکتها می توانند بسته به نیازشان به طور مشترک از این امکانات بهره گیرند. مجاورت شرکتهای مختلف در یک پارک باعث کاهش سرمایه گذاری اولیه و در نتیجه افزایش سوددهی می شود. از طرفی ، این مجاورت باعث می شود شرکتها از تجربه و اطلاعات یکدیگر نیز استفاده کنند. ایجاد ارتباط میان صنعت و دانشگاه یکی دیگر از دستاوردهای پارکهای علمی است . به این ترتیب ، طرحهای دانشجویی جنبه های کاربردی بیشتری پیدا می کنند و دانشجویان با فعالیت در این پارکها از نظر مالی تامین می شوند .معمولا در پارکهای فناوری صنایع تولیدی جایی ندارند. این امر به آن دلیل است که این صنایع محیطزیست را آلوده می کنند. بیشترین فضای پارکهای جهان در اختیار شرکتهایی است که در زمینه ICT (فناوری اطلاعات و ارتباطات) فعالیت می کنند. طبق آمار انجمن پارکهای علمی دنیا (IASP) ، فناوری اطلاعات و ارتباطات 26درصد ، بیوتکنولوژی 20درصد ، الکترونیک و رایانه 19درصد ، غذایی و کشاورزی 9درصد ، محیط زیست 8درصد ، مواد جدید 6درصد ، دارویی 5درصد و سایر موارد 7درصد فعالیت پارکها را در بر می گیرند. یکی از واحدهایی که معمولا در یک پارک فناوری وجود دارد ، انکوباتور (مرکز رشد) است . انکوباتور نام دستگاهی است که در بیمارستان ها نوزادان نارس را در آن قرار می دهند تا توانایی ادامه حیات پیدا کنند. شرکتها و موسسات نوپای علمی هم وضعیتی مشابه این نوزادان دارند. تحقیقات نشان می دهد 75درصد موسسات تازه تاسیس علمی دچار شکست می شوند. هزینه های سنگین تهیه مکان استقرار و امکانات ، ناشناخته بودن موسسه ، ناتوانی در بازاریابی و بی تجربگی از عوامل این شکست هستند .انکوباتورها مجموعه ای از چند ساختمان هستند که این موسسات نوپا به مدت 3تا 5سال در آنها مستقر می شوند. در این مدت آنها می توانند باهزینه ای مناسب از امکاناتی چون مکان استقرار، آزمایشگاه ، کتابخانه ، شبکه های رایانه ای و مشاوره های مدیریتی سود جویند. بعد از اتمام این دوره موسسات در پارک مستقر می شوند و باید درصدی از سود خود را در اختیار پارک قرار دهند. البته تمام شرکتهای مستقر در یک پارک لزوما کار خود را از انکوباتور آغاز نکرده اند. نخستین انکوباتور، مستقل از وجود پارکها در سال 1959 و در امریکا به وجود آمد. پس از مدتی برای افزایش راندمان در پارکهای فناوری واحد انکوباتور هم ایجاد شد ، اما هنوز در بعضی نقاط این واحدها به صورت مستقل به کار خود ادامه می دهند. طبق آماری که IASP در سال 2002 منتشر کرده است ، 54درصد شرکتهای مستقر در پارکها پیش از استقرار در مکانی دیگر فعالیت داشته اند. حدود 10درصد خروجی انکوباتورها بوده اند و بقیه برای اولین بار فعالیت خود را با استقرار در پارک آغاز کرده اند. بسته به وسعت یک پارک فناوری ممکن است افراد، سازمان ها، کارخانه ها و یا دانشگاه ها در احداث آن سهیم باشند. هنگامی که یک پارک از وسعت بالایی برخوردار باشد و برای اسکان محققان ، مجموعه ای شهری داشته باشد، به آن شهرک علمی تحقیقاتی می گویند.