کمبودهای آشکار فدراسیون فوتبال ایران
وقتی ناصر حجازی در یکی از مصاحبههای اخیر خود گفت انتخاب فدراسیون فوتبال ایران به عنوان فدراسیون برتر سال (2008) آسیا بیشتر به یک جوک میماند، مثل معمول عدهای به او خرده گرفتند، اما دروازهبان و سرمربی اسبق آبیها و مرد آشنایی که بالاخره معلوم نیست مدیر فنی و سرمربی ابومسلم هست یا خیر، درست گفته و به حقیقتی اشاره کرده بود که شاید سایر آسیاییها ندانند اما آگاهان داخلی بهتر از هر کسی به آن واقف و معترفند.
کفاشیان مرد دلسوز و سالمی است، اما فدراسیون او فقط زمانی تجلی مییابد که فوتبال ایران را به سوی اهداف حرفهای، دوری از کارهای اجرایی انرژی بر باد ده- که دیگر کشورها سالهاست از برنامه فدراسیون خارج کرده و به اتحادیههای صنفی سپردهاند - و برنامهریزی سیستماتیک برای بهرهوری از استعدادهای بالقوه به پیش برد. فوتبالی که 32 سال است جام ملتهای آسیا را نبرده و همین مدت را دور از المپیکها گذرانده است و از آخرین قهرمانیاش در مسابقههای جوانان قاره نیز 32 سال میگذرد و جام باشگاههای آسیا را هم 16 سال پیش برد، به شهادت و گواه همین ارقام، در یک بستر زمانی طولانی ناکام و در حالت حسرت بوده و ایرادها به یک روز و دو روز منحصر نشده است. اگر هم کفاشیان را وارث مشکلات فدراسیونهای قبلی بنگاریم، او نیز در دوره خود گرهی را نگشوده و تیم «امید»ی که فدراسیون او شکل داد، بسیار سریع و تاسفبار از المپیک (پکن) دوری گزید و تیم جوانانش در قهرمانی آسیا بسیار فوری حاشیهنشین شد و تیم ملیاش 7 ماه بدون سرمربی بود و از سر و رو و دیوار لیگ آن حاشیه و حاشیهسازان بالا میروند.
بینوا فوتبال ما که مجبور است همچنان با روزمرگیها بسازد و چون 4 سهمیه در جام قهرمانان آسیا گرفته، موفق و صاحب تشکیلاتی قوی به شمار آید. ولی آنجا که بحث حساب و کتاب به میان میآید، اگر ورزشگاه آزادی در تهران را نداشته باشد، برای مجاب کردن AFC جهت برگزاری سادهترین دیدارهای ملی خود نیز مشکل خواهد داشت.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
