آخرین روزهای جنگ

 با توجه به زمان عرضه شدن بازی و زمانی که این نقد منتشر می‌شود، تصور می‌کنم بیش از 80 درصد کسانی که هم اکنون این مقاله را می‌خوانند بازی ‌World at War‌ را تمام کرده باشند. بنابراین بهتر است زیاد به جزئیات گیم پلی وارد نشوم. ‌ ‌ بسیاری عقیده دارند که سوژه جنگ جهانی دوم دیگر کهنه و نخ‌نما شده باشد و بازی‌سازها بهتر است جنگ دیگری را برای ساخت بازی انتخاب کنند. اما دو بازی بسیار خوب ‌Brothers in Arms‌ و ‌CoD:WaW‌ نشان دادند که هنوز هم می‌توان در مورد جنگ جهانی دوم بازی خوب ساخت. یکی از وجود اشتراک این بازی (که در ‌BiA‌ پررنگ‌تر بود) رویکردی احساسی و ضد جنگ به این واقعه تاریخ است. گرافیک و امکانات موتورهای پایه جدید حالا این فرصت را در اختیار راویان جنگ قرار داده‌اند تا با روش‌های جدید، روی سیاه جنگ را به ما نشان بدهند.

توصیه می‌کنم به هیچ‌وجه نگذارید ‌WaW‌ را هیچ‌کدام از اطرافیانتان که کم‌سن و سال است بازی کند. شاید به ظاهر ‌WaW‌ از بازی‌هایی مانند ‌Dead Space‌ خشن‌تر نباشد، اما در واقع این‌طور نیست. وقتی شما از دید سرباز میلر، کشته شدن دوستانتان توسط ژاپنی‌ها را می‌بینید، با صحنه‌های فوق‌العاده تاثیرگذاری مواجه خواهید شد که دارای خشونت پنهان هستند و با هدف نشان دادن روی وحشی جنگ طراحی شده‌اند. هرچقدر هم از بازی‌های خشن و بزن–بکش خوشتان بیاید، امکان ندارد تحت تاثیر صحنه اعدام شدن اسرای جنگی و سپس نجات پیدا کردن توسط سرجوخه روباک قرار نگیرید. وجه تمایز ‌WaW‌ با شماره‌های قبل و بازی‌های دیگر این سبک، خلق صحنه‌های سینمایی تاثیر گذار است.

روند بازی همان چیزی است که در سه چهار سال اخیر در سری ‌CoD‌ دیده‌ایم. در هر مرحله، به قلب یکی از درگیری‌های معروف جنگ جهانی دوم فرستاده می‌شوید. همه چیز در اطرافتان در حال حرکت است. موسیقی، صداگذاری و اسکریپت‌نویسی برای اتفاقات اطراف هیجان زیادی را در شما القا می‌کنند. مهم‌ترین تغییر در سلاح‌ها، همان اسلحه شعله‌افکن است که در بعضی از قسمت‌های مرحله ژاپن به کارتان خواهد آمد. همچنین در این شماره دوباره درگیری‌های تن به تن بازگشته‌اند که به خاطر تکرار زیاد اعصاب خردکن می‌شوند.

گیم‌پلی یک تغییر بزرگ در این شماره دارد. می‌توانید بخش داستانی را به همراه سه نفر از دوستانتان به صورت همکاری بازی کنید. در روزهای اولیه آمدن ‌WaW‌‌که هنوز سرورهای بازی چند نفره درست و حسابی افتتاح نشده بودند، فقط می‌توانستیم در بخش داستانی به‌صورت ‌Co-op‌ پیشروی کنیم که تجربه بسیار خوبی بود. هر چه تعداد دوستانتان در بخش چند نفره بیشتر بشود، لذت انجام آن هم بیشتر خواهد شد. بازی کاملا بالانس است به‌تعداد بازی‌کننده‌های غیر بات، دشمن‌ها را هم زیاد می‌کند. بخش چند نفره غیرداستانی تفاوت چندانی به ‌Modern Warfare‌ ندارد. سناریوها و سیستم امتیاز گرفتن همان هستند منتها این بار با تم جنگ جهانی دوم اجرا شده‌اند.
پس از تمام شدن بازی، سناریوی ‌Nacht der Untoten‌ باز می‌شود که در آن سربازهای نازی زامبی از همه طرف به سرتان می‌ریزند و مانند ‌Dead 4 Left‌ باید از خودتان دفاع کنید.

از نظر گرافیکی ‌CoD‌ هنوز جزو بهترین‌هاست. گرافیک تغییرات نامحسوسی نسبت به شماره قبل دارد، اما باز هم یک سر و گردن از بازی‌های هم سبک بالاتر قرار می‌گیرد. راه رفتن در خیابان‌های جنگ زده برلین و استالینگراد یادآور یاد فیلم‌های سینمایی معروف جنگ جهانی دوم مانند ‌Enemy at the Gate‌ است. انیمیشن کاراکترها در میان پرده‌ها و داخل بازی حرف ندارد. در بین مراحل هم تاریخچه جنگ توسط فیلم‌های مستندی از جنگ جهانی دوم روایت می‌شود که با حال و هوای آن همخوانی زیادی دارد. صداگذاری و موسیقی هم خرج زیادی روی دست سازنده‌ها گذاشته و صد البته کیفیت بازی را چند برابر بیشتر کرده است. دو هنرپیشه بسیار معروف یعنی کیفر سادرلند و گری اولدمن به جای دو کاراکتر جانبی مهم یعنی سرجوخه روباک و سرهنگ رزنوف صحبت می‌کنند. ‌ ‌
بازی این‌که ‌CoD:WaW‌ بازی بزرگی است، اما نقاط ضعفی هم دارد. طبق معمول هوش مصنوعی مهم‌ترین معضل بازی است که هنوز حل نشده. نه دوستان شما در مواقع لازم عکس‌العمل‌های درست نشان می‌دهند و نه دشمن‌ها! اگر روی درجه معمولی یا سخت بخواهید بازی را تمام کنید، با یک سری دشمن‌های بالانس نشده سر و کار دارید که همه‌شان یک الگوریتم را در ذهن دارند. مثلا در یک لحظه سه نارنجک به طرف شما پرتاب می‌شود که به هیچ‌وجه امکان فرار ندارید. چک‌پوینت‌ها هم در بعضی مراحل بسیار نامناسب چیده شده‌اند و مجبور می‌شوید به خاطر اشتباه‌های جزئی، مسافت زیادی را دوباره طی کنید. اما این چیزها دلیل نمی‌شود تا یکی از بهترین اکشن‌های اول‌شخص امسال و سبک جنگ جهانی دوم را از دست بدهید.

سید طه رسولی