رابطه‌ای زلال و صمیمی با بچه‌ها

حال با به وجود آوردن این اضطراب آن هم در ابعاد گسترده‌تر، چه نتایجی را می‌توان پیش‌بینی کرد؟ عموما والدین برای محکم کردن موضع خود در مقابل مسوولیت‌پذیری بچه‌ها در رابطه با امتحانات و نتایج آن، از چنین روش‌هایی  یا به صورت گفتار صریح و مستقیم یا غیرمستقیم استفاده می‌کنند که البته گاهی کارساز نیز هست. به وجود آوردن شرایط و امکانات بهینه برای درس خواندن بچه‌ها، از جمله کیف و کتاب و لوازم‌التحریر، معلم خصوصی، تهیه کتاب‌های کمک‌آموزشی، کلاس‌های فوق برنامه همه و همه عواملی هستند که ما را بر این می‌دارند که به بچه‌های خود تفهیم کنیم: «ما چیزی جز خوب و کامل درس خواندن نمی‌خواهیم، پس آن را به بهترین شکل ارائه بده.»

در حالی که ایجاد یک رابطه خوب و شفاف احساسی با فرزندمان می‌تواند کلید بسیاری از درهای بسته باشد.
زمانی که سعی می‌کنیم با پذیرش احساسات آنها، کمکشان کنیم، آنها بدون ترس و با میل، سعی در پیدا کردن نقاط ضعف خود می‌کنند. می‌توانیم پیش از شروع امتحانات، وضعیت روحی و درونی فرزندمان را نسبت به دروس مختلف بررسی کنیم و به او اجازه اظهارنظر بدون ترس بدهیم.

این یک واقعیت است که هر دانش‌آموزی براساس استعداد و نگرش‌های خود نسبت به یک یا چند درس بی‌تفاوت باشد. در مکالماتی که بین بچه‌های همگروه سنی رد و بدل می‌شود، می‌توان به دفعات جمله «از فلان درس متنفرم» را شنید؛ اما کمتر بچه‌ای را می‌توان یافت که این موضوع را بدون حالت عصیان یا اعتراض و لجبازی و در کمال آرامش و بسیار عادی و معمولی با والدینش مطرح کند.

فقط کافی است با پذیرش احساساتشان به آنان فرصت گفتگو بدهیم یا حتی با کمی دقت و مقدار زیادی صبر و حوصله، سعی در درک احساس آنها کرده و خودمان باب گفتگو را باز کنیم. به عنوان مثال: «می‌دانم درباره درس علوم چه احساسی داری. در این فکری که چرا باید به ترتیب سیاره‌های منظومه شمسی اهمیت بدهی؛ در حالی که هیچ فایده‌ای به حالت ندارد! و آنچه حالا برایت مهم است، خرید یک بوم نقاشی است که بتوانی نقاشی مورد علاقه‌ات را روی آن بکشی.» این جمله می‌تواند شروعی برای یک گفتگوی دوستانه بین شما و فرزندتان باشد.

بچه‌ها وقتی احساس کنند که احساسات درونی‌شان توسط والدین درک می‌شود،بخشی  از اضطراب خود را از دست می‌دهند و احساس آرامش، موجب رشد و شکوفایی استعدادهای نهان و کشف نشده دنیای درونی آنها می‌شود، ضمن این‌که با برقراری چنین رابطه صمیمانه و زلالی، زیربنای یک ارتباط عمیق درون با درون را با آنها پی‌ریزی می‌کنیم. به خاطر داشته باشیم که آنها همیشه بچه باقی نمی‌مانند و پس از این، مشکلات خاص نوجوانی و جوانی را پیش رو خواهند داشت.