4 اشتباه رایج درباره کم‌کاری مادرزادی تیروئید

این‌طور نیست! کم‌کاری مادرزادی تیروئید، یکی از شایع‌ترین بیماری‌های غدد اطفال است؛ اما بیشتر مردم چیزی درباره‌اش نمی‌دانند، شاید به این دلیل که رسانه‌ها زیاد به این بیماری نپرداخته‌اند.

آمارها نشان می‌دهد که شیوع این بیماری در جهان تقریبا یک مورد در هر 3 تا 4 هزار تولد است و شیوع این بیماری در کشور خودمان هم یک مورد در هر هزار تولد است؛ یعنی تقریبا 3 تا 4 برابر شیوع جهانی.

2-‌ بیشتر مردم فکر می‌کنند فقط نوزادانی به این بیماری دچار می‌شوند که پدر یا مادرشان کم‌کاری تیروئید داشته باشد؛ این باور هم اشتباه است، چون اصلا دلیل قطعی این‌ بیماری شناخته نشده است.

 ولی به نظر می‌رسد علل ژنتیکی و برخی عوامل محیطی ناشناخته در ایجاد نوع دائمی این بیماری دخیل باشند. ضمنا کم‌کاری مادرزادی تیروئید در بیشتر موارد تک‌گیر است؛ یعنی فقط یک نفر از اعضای خانواده را مبتلا می‌کند، البته گاهی در 2 تا 3 درصد موارد، انواع فامیلی بیماری نیز بروز می‌کند؛ به این معنا که یکی دیگر از اعضای خانواده هم به این بیماری مبتلا می‌شود.

3- بعضی‌ها می‌گویند تمام نوزادانی که با این بیماری به‌دنیا می‌آیند، کندذهن می‌شوند؛

نه! عوارض کم‌کاری مادرازدی تیروئید بستگی به این دارد که بیماری در اولین روزهای زندگی نوزاد شناسایی شود یا دیرتر؛ این‌که نوزاد به کدام نوع از این بیماری (خفیف یا شدید) مبتلا شود هم مهم است. اگر بیماری بعد از 3 ماه شناسایی شود، مقادیری از ضریب هوشی کودک به طور برگشت‌ناپذیری از دست می‌رود و این کاهش می‌تواند از مقادیر خفیف و متوسط تا عقب‌ماندگی ذهنی متغیر باشد. به همین دلیل، بهترین زمان برای تشخیص و درمان، همان هفته‌های اول پس از تولد است. جالب این‌که درمانش هم بسیار ساده است و فقط باید مقداری دارو هر روز به نوزاد خورانده شود؛ در صورتی‌که تشخیص و درمان بموقع باشد، ضریب هوشی این کودکان نیز مانند جمعیت عمومی و کاملا طبیعی خواهد بود.

4- برخی والدین فکر می‌کنند پزشکان می‌توانند با معاینه نوزاد، وجود یا عدم وجود این بیماری را تشخیص دهند؛

خیر! اکثریت قریب به اتفاق نوزادان مبتلا (بیش از 90‌درصدشان) هیچ علامتی ندارند و در واقع نشانه بالینی خاصی که مخصوص این بیماری باشد، وجود ندارد. به همین دلیل است که غربالگری نوزادان، تنها چاره کار است؛ یعنی از همه نوزادانی که به ‌دنیا می‌آیند، باید نمونه‌گیری کرد و براساس آزمایش‌هایی که روی نمونه خون نوزاد انجام می‌شود، باید به تشخیص رسید. تنها با گرفتن چند قطره خون از پاشنه پا یا بندناف نوزاد می‌توان موارد مشکوک و سالم را از یکدیگر تمیز داد و در موارد مشکوک می‌توان با آزمایش‌های تکمیلی به تشخیص رسید.