اهدای‌ عضو،‌ تبلیغ انسانیت

اصلا چطور شد که به فکر ساخت این برنامه متفاوت افتادید؟

من تقریبا حدود 2 سال درباره موضوع اهدای عضو تحقیق و بررسی کردم، اما با توجه به این که قانون آن از سال 1376 تصویب شده، هنوز این موضوع مهجور و مظلوم مانده و به نوعی با فقر اطلاع‌رسانی همراه است و ضروری است رسانه‌ها به فرهنگ‌سازی در این زمینه بپردازند. ما در این برنامه با کمک واحد فراهم‌آوری اعضای پیوندی دانشگاه شهید بهشتی که در بیمارستان دکتر مسیح دانشوری مستقر هستند و با همراهی مجدانه دکتر کتایون نجفی‌زاده رئیس این واحد، سعی کردیم به سهم خودمان تصویری صحیح از این واقعیت ارائه و به نوعی به فرآیند اطلاع‌رسانی کمک کنیم.

با توجه به سختی‌ها و مشکلات موضوع مورد بحث چرا آن را برای برنامه خود انتخاب کردید؟

من معتقدم چیزی مثل انسانیت و تقدیم یک زندگی تازه به همنوع، اصلا نیاز به بهانه ندارد، نه در ایران و نه در هیچ کجای دنیا. اطلاعات در زمینه‌ اهدای عضو تا به امروز کامل نبوده و خیلی‌ها ابهامات و سوالاتی دارند، اما اگر مردم ما اطلاع صحیح داشته باشند، در مهربانی و نوعدوستی شهره تمام دنیا هستند.

در مراحل تولید با توجه به این که این برنامه با احساس و عواطف انسانی روبه‌رو بود، چه سختی‌هایی داشتید؟

از همان ابتدای کار، گروه من با این موضوع درگیر شده و خیلی‌ها که اعتقاد به این کار نداشتند، به آن علاقه‌مند شده بودند و بسیاری از مواقع بچه‌های گروه هنگام کار پشت دوربین اشک می‌ریختند. البته خدا نکند برای کسی چنین اتفاقی پیش بیاید، اما تنها کاری که بتوان عزیزی را جاودانه کرد و صدای قلبش را در کالبدی دیگر شنید، اهدای عضو است و تصمیم این کار را باید در سخت‌ترین لحظه‌های زندگی گرفت؛ چون یک مرگ مغزی تنها چند روز فرصت پیوند عضو دارد و تا پیش از این که اعضایش در خاک بپوسد، می‌تواند زندگی‌بخش چند انسان دیگر باشد و تنها می‌توانم بگویم که این عمل تبلیغ انسانیت است.

فکر می‌کنید چنین برنامه‌هایی چه بازتابی میان مخاطبان داشته باشد؟

بسیار تاثیرگذار است، به خاطر این که مردم ایران بسیار احساسی هستند و به آن واکنش نشان می‌دهند. فکر می‌کنم این اتفاق بیفتد و کارهای قبلی ما این را ثابت کرد که این تاثیرگذاری و همذات‌پنداری به وجود می‌آید و اگر اطلاعات درست انتقال داده شود، مطمئنا این تاثیرگذاری بلندمدت است و مردم با آن همراهی می‌کنند.

برای فرهنگ‌سازی در زمینه‌های مختلف از جمله همین اهدای عضو، رسانه‌ها چه نقشی می‌توانند داشته باشند؟

من همیشه تاکید کرده‌ام بدون کمک رسانه‌ها، اصلا نمی‌‌توان کاری کرد و باید کنار هم‌دست به دست هم، از چنین کارهایی حمایت کنیم. بدون کمک رسانه، فرهنگ این کار آن‌طور که باید، انتقال داده نمی‌شود.

معمولا ساخت چنین برنامه‌هایی با خاطرات فراموش نشدنی همراه است، شما از این کار چه خاطره‌ای دارید؟

در حین کار یک روز به بخش آی‌سی‌یو رفتیم، سراغ دختر نوجوان بیمار 12 ساله‌ای به نام فائزه دارابی. حالش خیلی بد بود. او آنقدر در فهرست پیوند ریه منتظر مانده بود که بیشتر شبیه جنازه‌ای روی تخت بود. این شرایط گروه ما را بسیار متاثر کرد، البته این تصویر در برنامه است و این نوجوان 20 روز پس از تصویر‌برداری ما، به دلیل عدم پیوند ریه فوت کرد.

زینت پستادست