آخرین بازمانده‌

سید علی دوستی موسوی: همان‌گونه که سینمایی‌ها پل نیومن را یکی از آخرین بازماندگان سینمای کلاسیک هالیوود نام می‌نهند، هزاران کیلومتر این‌سو ‌تر، سیاستمداران و روزنامه‌نگاران ایرانی حق دارند اکبر ترکان را یکی از آخرین بازماندگان مدیران کلاسیک و با سابقه 8 دولت انقلاب بنامند که ظاهرا نسل‌شان در چند سال اخیر رو به پایان رفته و فقط ترکان سالخورده مانده است. شاید به احترام تجربه و سن و سالش است که هنوز در خانواده نفتی که اکنون نوذری رئیسش است، شغلی که به چرخ پنجم می‌ماند به او داده‌اند. ترکان مشاغل حساس و البته متناقضی را از اول انقلاب تاکنون تجربه کرده بود که از ریاست سازمان صنایع دفاع تا وزارت راه و ترابری و دفاع و استانداری و ریاست فدراسیون کشتی گسترده است. وی با ورود به خانواده صنعت نفت و در مقام ریاست یکی از بزرگترین شرکت‌های پیمانکار نفتی ایران، نقشی بسزا در ساخت عسلویه داشت که می‌رود به پایتخت اقتصادی ایران تبدیل شود. همکاران ترکان، وی را همزمان خشن و مهربان توصیف می‌کنند که مانند مشاغلش، تناقض را به یاد می‌آورد. قاطعیت ترکان در کار کشیدن از زیردستانش و حساب‌بردن آنها از وی در میان نفتی‌ها، مثال‌زدنی است.