چشم‌ها را باید شست‌

در همه جای دنیا، پیروزی‌ها و قهرمانی‌ها عامل وحدت بیشتر مردم بویژه ورزشی‌ها می‌شود، اما در منطقه ما، تازه آغاز بحث و جدل‌هایی می‌شود که بعضی از آنها را در طبله هیچ عطاری نمی‌توان یافت. انگار برخی والیبالی‌های عزیز این توپ را که عامل وحدت و سمبل ورزش‌های گروهی است با توپ‌هایی که مخصوص جنگ و گریز است، اشتباه گرفته‌اند که سر شاخه نشسته‌اند و بن می‌برند.

دوم: هیچ‌ بقالی نمی‌گوید ماست من ترش است، بنابراین فکر نمی‌کنم فردی پیدا شود که ادعا کند والیبال ما گل بی‌عیب است.

ما قهرمان‌ AVC کاپ (جام‌ کنفدراسیون آسیا)‌ شدیم، اما تیم اول آسیا نیستیم. ژاپن، چین و کره جنوبی با تیم سوم خود هم در این رقابت‌‌ها شرکت نکرده بودند، اما آنها همیشه دست خود را رو نمی‌کنند. سیمای واقعی ژاپن و چین را می‌توانیم در جام ملت‌های آسیا که مردادماه سال آینده در کویت برگزار خواهد شد، ببینیم. تا آن زمان چشم‌بادامی‌ها حتی با همین تیم‌هایی که به تایلند آورده‌اند، چند تورنمنت از جمله لیگ جهانی از ما جلوترند و ما هنوز بر سر دوراهی تردید و تصمیم‌گیری قرار داریم که مربی خارجی استخدام کنیم یا به حسین معدنی دل ببندیم که خیلی‌ها هنر کوچینگ او را ندیده می‌گویند چرا پس از بازی آخر با کره جنوبی و مسجل شدن قهرمانی ایران مثل فنر از جا پریده و توپ بازی را بغل کرده است؟!

چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

سوم: ‌مصاحبه یکی از مربیان را که خواندم، تعجب کردم چطور مردی با این‌همه پیشنهادها، در والیبال ما غریب مانده است؟

نمی‌‌خواهیم بگوییم آن ادعاها درست است یا نه، اما ما در جمع ایرانیان مربیانی داریم که در آمریکا و اروپا  که مهدهای والیبال دنیا هستند  مربیگری می‌کنند و موفق هم هستند، اما ندیدیم و نشنیده‌ایم که بگویند من آن هم که طاووس علیین شده...

پرویز کاظمی پس از سال‌‌ها حضور در والیبال آلمان به زحمت به یکی از شهرستان‌ها راه پیدا کرد،‌ جلال شاهسون در سوئیس، حسن شمشیری در سوئد، ماشاءالله فرخ‌منش در آمریکا و... عملکردی درخشان و کارنامه‌ای موفق دارند، اما به اندازه یک مربی بازنشسته صربستانی مورد حمایت قرار نمی‌گیرند. می‌‌دانید چرا؟ برای این که مردان توپ و تور ما آنقدر که در کارگاه پنبه‌زنی، پته همدیگر را روی آب می‌ریزند و دنبال آدم معصوم می‌گردند، ‌کاری به غریبه‌ها ندارند.

چهارم: وقتی رئیس سازمان لیگ فدراسیون والیبال اعلام کرد که از 25 سال پیش دنبال گرفتن حق پخش از تلویزیون بود، اما تلاش‌هایش به جایی نرسید به این همه اعتماد به نفس احسنت گفتم که لیگ باشگاهی ما هنوز اندر خم یک کوچه است و عمرش هم به 25 سال نمی‌رسد، اما محمود حداد فراموش کرده طی همین سال اخیر چگونه چندین بار زمان برنامه‌های مسابقه‌ها را نیز دادیم تا سیما گوشه چشمی بیندازد و مسابقه‌ای را پخش مستقیم کند. لطفا قاچ زین را بچسبید، اسب‌سواری پیشکش!

پنجم: تیم والیبال دختران ایران که با یک مشاور فنی و یک آنالیزور مرد در مسابقه‌های قهرمانی نوجوانان آسیا در فیلیپین شرکت کرده است، در میان 11 تیم دوازدهم شد. سریلانکا را 2 بار برد و با هندوستان 5 گیمه بازی کرد. شاید برای ما که روزگاری برنز زنان آسیا را داشتیم، نتیجه خوبی نباشد؛ اما نوجوانان زیر 19 سال کشور ما برای نخستین بار با پوشش و حجاب تاییدشده در مسابقه‌ها شرکت کردند و باید بدانیم بانوان والیبال ما پس از 3 دهه دوری از رویدادهای بین‌المللی، حیات مجددی را آغاز  کرده‌اند و نگاهمان باید به روزهای روشن آینده باشد، چون مهم خوب بازی کردن بود که به آن دست یافتند. میدان ورزش، صحنه برد و باخت‌هاست.

جمشید حمیدی