فردا صبح که میخواستم راهی مدرسه شوم، همان پاکت نامه را که با چند قطعه اسکناس ناقابل اندکی سنگینتر و حجیمتر شده بود، در کیفم میگذاشتم و در اولین فرصت، تحویل معاون مدرسه میدادم.
این تمام ارتباط و پیوند پدرم با انجمن اولیا و مربیان مدرسهام بود و جالب این که هیچ گاه در تمام طول تحصیل دوره دبستان و راهنمایی بابت عدم حضور او در جلسات این انجمن مورد پرسش قرار نگرفتم.
اینک که سالها از آن دوران میگذرد، باز هم در بر همان پاشنه میچرخد و کمتر پدر و مادری با رغبت و علاقه پیگیر شرکت در جلسات انجمن اولیا و مربیان مدارس فرزندانشان هستند.
در تمام این سالها تنها در یک جا میتوان شاهد همنشینی والدین و مربیان دانشآموزان بود و آن هم وقتی است که برگههای تقویم ورق میخورد و به بیستوچهارمین روز مهرماه میرسد که به نام پیوند اولیا و مربیان نامگذاری شده است.
واقعیت این است؛ تا زمانی که والدین در هیچ یک از برنامهریزیهای آموزشی و پرورشی مدارس و مدیریت بر آن نقشی ندارند و مدیر، معاون و مربیان تنها خواستار حمایتهای مالی و یاری آنان در امور جاری هستند، نمیتوان چندان به هماندیشی و تعامل اولیا و مربیان دل بست.
والدین دانشآموزان بیشک علاقهمند به مشارکت در اداره مدارس هستند اما پیش از همراهی، باید متقاعد شوند که نقشی نمایشی به عهده ندارند.
اولیای دانشآموزان را نمیتوان در یک انجمن گرد آورد و تنها کمبودها و کاستیها را با آنان در میان گذاشت؛ موضوعی که اتفاقا ربطی به والدین ندارد.
پدر و مادرها تنها در صورتی به طور فعال در انجمنهای اولیا و مربیان حضور خواهند یافت که این تشکلها از حالت فرمایشی خارج شوند؛ بدعتی که امسال در برخی از مناطق آموزش و پرورش و تعدادی از مدارس نهاده شده است و دانشآموزان به دلیل عدم حضور والدین در جلسات انجمن، تهدید به کسر نمره انضباط میشوند، تنها اوضاع را بدتر میکند و بر اضطراب دانشآموزان میافزاید.
اگر مراد از تشکیل جلسات انجمن اولیا و مربیان، تنها رفع کسری بودجه جاری مدارس است، همان پاکتهای حاوی اسکناس، بهترین راه به شمار میرود.
مهدی یاورمنش
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم