فرصت‌ها و ظرفیت‌ها را غنیمت بشماریم

 باید این فرصت‌ها و ظرفیت‌ها را غنمیت بشمریم و برای ابراز وجود در صحنه‌های بین‌المللی کاری نو را آغاز کنیم؛ چرا که دیگر غفلت جایز نیست. اگر نگاهی به 60 سال پیش در المپیک 1948 لندن بیندازیم، بسکتبال ما در آن بازی‌ها توفیقی نسبی به دست آ‌ورد؛ تا جایی که در رده‌بندی بالاتر از آرژانتین، چین، مجارستان و ایتالیا قرار گرفتیم که اگر در باد آن بازی‌ها نخوابیده بودیم، امروزه از بسکتبال مدرن دنیا فاصله نداشتیم و این بار نیز اگر برای رفع کاستی‌ها و مشکلات موجود بسکتبال ایران مصمم و به فکر بر طرف کردن مشکلات پایه‌ای و ارتقای سخت‌افزاری منطبق با استاندارد این ورزش نباشیم، مطمئن باشید این بار هم از نتایج و شرکت موفقیت‌آمیز این تیم در جهت رشد بسکتبال در ایران طر فی نخواهیم بست.

برای دستیابی به این اهداف حمایت علمی و عملی در تمام سطوح لازم‌الاجراست که در راس تمامی این امور باید از نقش کلیدی سازمان تربیت بدنی در ایجاد امکانات برای برگزاری مسابقات و تجهیز سالن‌های بسکتبال و اختصاص تالاری اختصاصی با ظرفیت بیش از 6 هزار نفر در تهران بر مبنای استاندارد بین‌المللی نام برد.

در این خصوص فدراسیون نیز براساس توجه به نیروهای خلاق، صمیمی و با دانش و احترام به تمامی پیشکسوتان و جذب آنها با ایجاد دوستی، رفاقت و استقبال کارشناسان و متخصصان و ایجاد کانون وفاداری و ارائه خدمت به جوانان کشور و پرهیز از هرگونه تفرقه‌افکنی و تخریب شخصیتی و منیت‌ها و بیان واقعیات و راستی‌ها و صداقت می‌تواند بسکتبال ما را کماکان در مسیر دشوار فتح قله‌های افتخار نگه دارد.

المپیک 2008 پکن میدانی باارزش برای تجربه‌اندوزی بود. از آنجا که دهه 80 دهه رسیدن بسکتبال ایران به اوج افتخار است، ایران به عنوان جوان‌ترین تیم و قهرمان آسیا پا به بازی‌های المپیک گذاشت که در این بازی‌ها نقاط قوت و ضعف‌هایی نیز دیده شد.

در تیم ایران حامد حدادی جاودانه شد و به عنوان پدیده‌ای جدید در پست پنج (سنتر)‌ خود را به عالم بسکتبال معرفی کرد و به عنوان آقای ریباند لقب گرفت. صمد نیکخواه بهرامی نیز با نمایش خوب فنی و به عنوان یک مهاجم پخته و زیرک جایگاه خود را میان بازیکنان حرفه‌ای به اثبات رساند و روح آیدین را شاد کرد و حامد آفاق هم در ردیف پرتاب‌کننده‌های برتر پرتاب 3 امتیازی در دوره مقدماتی بازی‌ها قرار گرفت.

اعضای تیم ملی بسکتبال با شهامت، شجاعت و غرور ملی هر چه در توان داشتند، ارائه کردند که در این خصوص کادر فنی تیم در این موقعیت‌ها شریک و بی‌تاثیر نبود. هرچند دیده شد که در میان مربیان در بعضی مواقع اختلاف‌نظر وجود داشت که با بردباری و سعه‌صدر از سوی بعضی افراد و هماهنگی لازم مدیریت تیم ختم به خیر شد، ضمن آن که نباید به توفیقی که ترومن، سرمربی صرب تیم ملی در قهرمانی آسیا کسب کرد، بی‌توجه بود.

ترومن هم در بازی‌های تدارکاتی با وجود تعداد بی‌شمار مسابقات (که خود جای بررسی جداگانه دارد)‌ نتوانست به طور کامل به توانایی‌ها و ویژگی‌های بازیکنان از قبیل زمان بازی هریک از آنها (تامینگ)‌ ترنوور ضدحمله و بهبود موقعیت شوت‌های 2 امتیازی برای حضور در شرایط مختلف چنین مسابقاتی پی ببرد که شاهد این امر بهبود شرایط کلی بازی تیم ایران در برابر 2 حریف آخر بود که این امر ناشی از صحبت و رایزنی‌هایی بود که پیش‌بینی می‌شود صورت پذیرفته باشد.

بی‌شک جمع‌بندی ما از حضور در بازی‌های المپیک 2008 پکن باید سرلوحه اقدامات اجرایی ما برای کسب نتیجه مطلوب و شایسته در بازی‌های جام ملت‌ها و اخذ جواز حضور در جام جهانی ترکیه در سال 2010 میلادی قرار بگیرد؛ چراکه تیم ملی بزرگسالان ایران تاکنون توفیق شرکت در جام جهانی بسکتبال را نداشته است.

از مجموع بازی‌های تیم ملی در گروه الف با تیم‌های روسیه، لیتوانی، آرژانتین، استرالیا و کرواسی، بهترین بازی تیم در برابر قهرمان دوره قبل المپیک (آرژانتین)‌ بود که در سطح بالاتر از توقع بازی کردیم تا همه از این بازی راضی شوند. در برابر روسیه، کرواسی و لیتوانی به صورت نسبی بد بازی نکردیم که همین نیز رقیبانمان را بجز استرالیا متعجب کرد. در برابر استرالیا آنقدر ضعیف و بد بازی کردیم که هم امتیاز و هم اعتبار را از دست دادیم. آن هم در شرایطی که 3 بازی تدارکاتی با این تیم در 3 شهر مختلف استرالیا پیش از المپیک انجام داده بودیم که در آن بازی‌ها نسبتا خوب ظاهر شدیم. رده‌بندی بازی‌ها نیز از شیوه جهانی پیروی نکرد و برای تعیین مقام پنجم تا آخر براساس انجام بازی‌های گروه و براساس گل‌های زده و خورده تعیین رده‌بندی شد که تیم ما براساس بازی بهتر از تیم آخر گروه B یعنی آنگولا موفق شد مقام یازدهم را کسب کند که این می‌تواند حداقل خوشحالی برای علاقه‌مندان این رشته باشد، ولی این را نباید به عنوان حداکثر توقعی که جامعه بسکتبال و دوستداران آن از این ورزش زیبا و دانشگاهی دارند، تلقی کرد.