پایان سبز آبی‌پوش‌

خاطرات شیرین جوانی به همراه تیم آتش‌نشانی و رسیدن به اوج در جام جهانی 1998 فرانسه مسیری است که منصوریان به سختی آن را پیموده است.

فوتبالیست‌های زیادی بوده‌اند که علی‌رغم توانایی‌های زیاد، عمر ورزشی بالایی نداشتند و خیلی زود از صحنه ورزش ایران محو شدند، در عوض هستند بازیکنانی که ثبات و اعتدال را در کارشان رعایت کردند تا نه‌تنها نامشان همواره بر سر زبان‌ها باشد، بلکه به یک چهره محبوب و قابل احترام تبدیل شوند. یکی از این بازیکنان «علیرضا منصوریان» کاپیتان آبی‌های پایتخت است. منصوریان که دوران اوج فوتبال او سال 74 بود، با پیراهن استقلال هرگز از یاد فوتبال‌دوستان نمی‌رود. بازیکنی که اگر کمی دچار بدشانسی نمی‌شد و البته در انتخاب‌هایش هوشمندانه‌تر عمل می‌کرد، امروز هم از او بیشتر می‌‌شنیدیم و هم با پیراهن تیم ملی درخشش بیشتری داشت. بازی قابل قبول در کنار شخصیت بالا و اخلاق خوبش از او چهره‌ای دوست‌داشتنی در نزد هواداران استقلال ساخته، محبوبیت او به حدی است که وقتی مربیان ترجیح می‌دهند از او بازی نگیرند، تماشاگران با فریاد «داش علی منصوریان»... خواستار حضور او در میدان می‌شوند.

او امسال و پس از حضور چند ساله در ترکیب آبی‌های پایتخت سرانجام به عنوان کاپیتانی هم رسید تا وظیفه‌اش بیش از پیش سنگین شود.
خیلی‌ها معتقدند او باید زودتر از این، کفش‌هایش را می‌آویخت و با دنیای فوتبال خداحافظی می‌کرد، با این حال بازی او در ترکیب استقلال نشان داد که «علی منصوریان» حداقل تا یکی دو سال دیگر می‌تواند مهره‌ای قابل اتکا برای این تیم باشد.

منصوریان در زندگی خانوادگی خود هم چهره‌ای موفق است. او عاشق زندگی‌اش است و یکی از دلایل موفقیت خود را داشتن خانواده‌ای خوب و پر آرامش می‌‌داند. البته علایق او زیاد هم نسل سومی نیست. او علاقه چندانی به تلفن همراه ندارد و به همین خاطر گوشی او اکثر وقت‌ها خاموش است!

پر رنگ‌ترین تصویری که از او به یاد ما مانده، شادی نامتعارف و کودکانه او در پایان بازی تاریخی مقابل آمریکا در جام جهانی 98 فرانسه است. آن جا مثل یک کودک ذوق زده، بی‌تکلف و بی‌ریا در برابر دوربین‌های تلویزیونی هیجان و خوشحالی زایدالوصفش از یک پیروزی بزرگ را بیرون ریخت.