محمد علیآبادی پس از قهرمانی استقلال با شعف میگوید: از قهرمانی استقلال خوشحال شدم.
اطمینان داریم پس از پیروزی پرسپولیس نیز احساس مشابهی به رئیس ورزش دست داده و این قابل فهم و پذیرش است؛ چرا که با قهرمانی پرسپولیس و استقلال، فوتبال رونق میگیرد و نمایندگان ایران در جام باشگاههای آسیا میتوانند بارها و بارها ورزشگاه آزادی تهران را مالامال از تماشاگر کنند و صد برابر این تعداد را پای تلویزیونها بنشانند.
کد خبر: ۱۸۲۷۵۶
این اتفاق قطعا موجب گرایش بیشتر جوانان و نوجوانان به ورزش خواهد شد. اینک پرسش ما این است که با وجود چنین دیدگاههای مثبتی، چرا آوازهای ناامیدکننده از پرسپولیس میشنویم؟ پرسپولیسی که پس از رفتن افشین قطبی، در آستانه دگرگونی اساسی قرار گرفته و مدیر عاملش میل و رغبتی به ماندن ندارد.
استقلال و پرسپولیس که از سوی مقامهای بلندپایه کشور مورد عنایت قرار گرفتهاند و قرار است به عنوان تنها نمایندگان تهران در فوتبال حضور یابند، چرا باری به هر جهت اداره میشوند؟ چرا باید مدیران غیرورزشی در تصمیمگیریهای ریز و کلان، حرف اول و آخر را بزنند؟
چرا نباید از تجربه پرسپولیس در یکی دو فصل گذشته بهره گرفته شود و کادر فنی مقتدری حداقل برای چند فصل، این تیم را رهبری کند؟ استقلال چرا نباید از مربی و کادری خوب سود ببرد، چرا در لیگ برتر سیزدهم میشود و چرا با سابقهای قابل توجه باید به مدد ضربات پنالتی تا قهرمانی پیش برود و در هر بازی دل هوادارانش را بلرزاند؟ استقلال هم مثل پرسپولیس نیاز به بازنگری اساسی در کادر فنی دارد.
اگر قلعهنویی حرف از رفتن میزند، باید پذیرفت که کار کردن در جام باشگاههای آسیا بسیار سخت است و با وعدههای بیپایه و اساس نمیشود تیمی در اندازه واقعی استقلال داشت. استقلال نیاز به خانه تکانی اساسی، چه در سطح مدیریتی و چه در سطح کادر فنی دارد.
واقعیت این است که استقلال دچار نوعی عارضه مخرب شده و باید برای حضور بهتر در لیگ و جام باشگاههای آسیا مورد توجه ویژه قرار گیرد و فریب این قهرمانی بادآورده را نخورد.