در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
محمدرضا عباسیان
سینمای ایران و کن
مهمترین تاثیر متقابل سینمای ایران و جشنواره کن را میتوان بیشترین حضور ایرانیان، اعم از هنرمندان و وابستگان صنعت سینمای ایران، در آن به نسبت دیگر رخدادهای سینمایی بینالمللی دانست، چرا که کن هم فال است و هم تماشا.
در کنار این جشنواره، یکی از بزرگترین بازارهای فیلم دنیا نیز برگزار میشود؛ بازاری که تکلیف درصد بالایی از پخش جهانی فیلمها در آن مشخص میشود و سهم سینمای ایران در آن، آنقدر ناچیز است که میتوان صفر دانستش.منظورم حضور در این بازار نیست که ایرانیان، حضور پررنگی در آن دارند؛ منظور سهم سینمای ایران از دلارهای تجارت فیلم است که هیچ است.
بیاهمیتترین نکته، حضور در این بازار است که تنها با پرداخت چند صد هزار تومان میتوانی کارت ورود به بازار را دریافت کنی، با چند میلیون صاحب غرفه شوی و با تنها چند صد هزار تومان بیشتر میتوانی برای فیلم یا فیلمهایت نمایش خصوصی بازار داشته باشی تا خبر نمایش فیلمت در جشنواره فیلم کن را در بوق کنی، به این امید که بسیاری فرق نمایش خصوصی بازار را از نمایش در بخشهای اصلی جشنواره نمیدانند.
البته در میان همین نمایشهای خصوصی بازار برخلاف برخی فیلمها که مخاطبان بسیاری دارد و صفهای چند صد نفری برای سالن 40، 50 نفریاش تشکیل میشود بندرت حتی نیمی از صندلیهای سالن نمایش فیلمهای ایرانی پر میشود. حالا نمایشهای دو سه نفره و کمتر که جای خود دارد.
امسال هم که اعلام خبر حضور یا عرضه بینالمللی فلان فیلم در بازار فیلم کن مد شده است که عرضه فلان فیلم در جشنواره فیلم کن یا حضور بهمان شرکت در بازار فیلم کن.
در جایی که اهمیت حضور سینمای ایران در قالب چتر سینمایی ایران در دهکده جهانی کن نادیده گرفته شد و سینمای ایران، این فرصت را براحتی و با اشتباه یا شاید تعمد برخی از دوستان از دست داد، حضور برخی نهادهای دولتی و حتی خصوصی در این بازار تاملبرانگیز است. البته حضور برخی نهادها که اصلا وظیفه تولید فیلم سینمایی ندارند، باعث شده تا حضور 5 یا 6 نماینده از سازمانی که سالانه یک یا 2 فیلم سینمایی تولید میکند (که البته معلوم هم نیست پتانسیل عرضه بینالمللی دارند یا خیر؟) توجیهپذیر باشد.
سینمای ایران نیازمند بازو یا بازوهای قدرتمند و توانای عرضه بینالمللی است. بازوهایی که جدای از فعالیت میدانی عرضه، نتیجه تحقیقات و پژوهشهای کتابخانهای و میدانی خود را جهت ارتقای وجهه بینالمللی سینما در اختیار تولیدکنندگان قرار دهند.
خصوصی یا دولتی بودن این بازوها موضوع دیگری است، اما با توجه به هزینههای بالا، حمایت دولتی حداقل در سالهای ابتدایی اجتنابناپذیر است. تجربههای خوبی از سالهای گذشته وجود دارد که متاسفانه به عمد یا سهو فراموش شده است و امروز هر کس تصور میکند که به تنهایی میتواند بار عرضه بینالمللی تولید یا تولیداتش را به دوش بکشد.مطمئنم همین روزها بازهم خبر عرضه فلان فیلم در بازار فیلم کن یا حضور بهمان شرکت در جشنواره کن را میشنویم اما آیا میتوان خبرهای خوش انعقاد قراردادهای فروش حقوق بینالمللی فیلمهای ایرانی را هم از این بازار شنید؟
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
