در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
فضای مجازی
دیوارهای راضیه ایمانی
بهار همیشه میعاد شاعران و کلمات است و میهمانی غزل و عطر شکوفه. در اولین خوانش بهاری از شعر شاعران جوان در فضای مجازی به دیدار شاعری میرویم از دیار جنگل و دریا؛ خانم راضیه ایمانی که متولد 1360 در شهر سرسبز و بهاری لاهیجان است.
وی شعر را از سالهای دانشآموزی و دوره دبیرستان آغاز کرده است. مربیان کانون شعر و ادب منطقه 14 آموزش وپرورش تهران اولین آموزه شعری را به او آموختهاند و شوق ادامه این راه را در وی برانگیختهاند.
وی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ادبیات ادامه داده و هماکنون نیز در حال تحقیق و پژوهش ادبی است.
راضیه ایمانی در قالبهای دیگری همچون رباعی و چهارپاره نیز تجربیات زیادی دارد و در حال حاضر مجموعهای از آثار خود را با عنوان<شاید من بیدلیل دوست میدارم> برای چاپ در سال 87 آماده کرده است.
خانم ایمانی و همسر ایشان فرهاد صفریان از زوجهای موفق ادبیاتی و شاعرانی هستند که از نخستین روزهای وبنویسی در اینترنت با آثار خود حضور دارند.
همراه با شما غزلی زیبا از آخرین پستهای وبلاگش را میخوانیم.
رفیق ماهی و مهتابی
تو میرسی و غمی پنهان همیشه پشت سرت جاری
همیشه طرح قدمهایت شبیه روز عزاداری
تو مینشینی و بین ما نشسته پیکر مغمومی
غریب وخسته و خاک آلود، به فکر چاره ناچاری
شبیه جنگل انبوهی که گر گرفته از اندوهِ
هجوم لشکر چنگیزی... گواهت این غم تاتاری
بیا و گریه نکن در خود که شانههای زمین خیسند
مرا تحمل باران نیست، تو را شهامت خودداری
همین که چشم خدا باز است، به روی هرچه که پیش آید
ببین چه مرهم شیرینی است برای سختی و دشواری!
کمی پرنده اگر باشی در آسمان دلم هستی
رفیق ماهی و مهتابی، عزیز سرو و سپیداری
چقدر منتظرت بودم! ببینمت کمی آسوده
دوباره آمدهای اما، همان همیشه عزاداری!
امیر مرزبان
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
