دوستان خیالی‌کودک من

بسیاری از کودکان (در حدود 65 درصد)‌ بین 3 تا 6 سالگی برای خود دوست خیالی می‌سازند، این سنی است که کودک شروع به شناخت خود می‌کند و مرز بین حقیقت و خیال را می‌شناسد.

اگرچه تصور کلی بر این است که هنگام ورود به مدرسه این دوست خیالی برای همیشه به خانه خود می‌رود، اما تحقیقات نشان داده یک‌سوم از کودکان در سن 7 سالگی هنوز با دوست خیالی خود بازی می‌کنند. در سنین پایین دوست خیالی بیشتر یک سوژه فیزیکی مانند حیوان خانگی است. دخترها بیشتر از پسرها در ذهن خود دوست خیالی می‌سازند. به هر حال تفاوت‌های اندکی در زمینه اجتماعی، دریافت‌های احساسی و شخصیتی بین کودکانی که دوست خیالی دارند و آنهایی که ندارند، وجود دارد. براساس این مطالعات، کودکانی که دوست خیالی دارند، دیدگاه افراد دیگر را بهتر درک می‌کنند.

هنوز برخی از والدین ظهور دوست خیالی را یک زنگ خطر می‌دانند. آیا کودک من به دلیل فقدان انگیزه به این کار روی آورده؟ آیا کودکم دچار ناسازگاری اجتماعی است؟ آیا باید با دوست خیالی مقابله کنم یا کودکم را به بازی با او تشویق کنم؟ بهترین پاسخ شما این است که آرام باشید.

معمولا یک دوست خیالی چیزی جز محصول کنجکاوی و ذهن خلاق کودک برای ارتباط با دنیای خارج نیست، در حقیقت کودکانی که تخیل قوی دارند در آینده تبدیل به بزرگسالانی خلاق خواهند شد.

دوستان خیالی مفید هستند. کودک به وسیله آنها در شرایط بحرانی، عکس‌‌العمل‌های مختلف را آزمایش می‌کند.
او این کار را برای توسعه روابط اجتماعی خود انجام می‌دهد. کودک با کنترل، نظم و قدرت را تجربه می‌کند بدون این که در تقابل با دنیای واقعی دچار نگرانی و اضطراب شود؛ برای مثال اگر شما کودک خود را در حال سرزنش دوست خیالی‌اش دیدید، تصور نکنید رفتار او به دلیل برخورد نادرست شما با کودک است. شاید این سناریو روش خاص کودک برای درک مسوولیت و مفهوم درست و غلط و تنبیه است. دوست خیالی به کودک کمک می‌کند تا از عهده شرایط دشوار برآید، برای مثال، کودکی که یک لیوان شیر را سهوا می‌ریزد ممکن است دوست خیالی خود را سرزنش کند، این یک روش عادی اما منحصر به فرد برای کنار آمدن با احساس گناه است.

اضطراب، رابطه‌ای مستقیم با تغییرات اساسی در زندگی کودک دارد. تغییراتی مانند تولد نوزاد جدید یا طلاق در رابطه کودک و همبازی خیالی‌اش تاثیر مستقیم دارد. والدین با مشاهده تغییر در رفتار کودک و دوست خیالی قادر به درک این مساله خواهند بود که آیا کودک از عهده مسائل به خوبی برآمده یا نه، برای مثال چند هفته قبل از اسباب‌کشی متوجه می‌شوید کودک‌ 4 ساله شما به طور ناگهانی بیش از اندازه به دوست خیالی خود نزدیک شده، اگرچه کودک به طور مستقیم ترس از تغییر محل سکونت خود را ابراز نکرده، اما نزدیکی بیش از اندازه او به دوست خیالی، نیاز کودک به اطمینان از امنیت دوباره را نشان می‌‌دهد.

چه موقع باید از وجود دوست خیالی نگران شوید؟

براساس میزان نزدیکی و مدت زمانی که کودک با دوست خیالی خود می‌گذراند، می‌توانید احساسات کودک را ارزیابی کنید. کودکی که از ایجاد ارتباط معنادار با سایر کودکان اجتناب می‌کند و ترجیح می‌دهد با دوست ساختگی خود بازی کند، ممکن است دچار پریشانی روحی باشد.

بالاخره دوست خیالی ناپدید خواهد شد، اما اگر کودک به همراهی با دوست خیالی خود ادامه داد حتما با یک متخصص مشورت کنید. شاید کودک نگرانی یا اضطراب نهفته‌ای دارد. اگرچه ظهور دوست خیالی به دلیل مقابله کودک با شرایط پیچیده و تقابل با دنیای اطراف است، نباید این ارتباط را تشویق یا تحقیر کنید، حتی نباید خود را خیلی درگیر ماجرا کنید، می‌توانید آرام اما محکم به کودک خود بگویید «میکی تنها زاده تخیل اوست.»

سعی کنید از این حقیقت طبیعی و شاید سحرآمیز که یکی از مراحل رشد کودک است لذت ببرید، بسیار جالب است که کودک برای رویارویی با دنیای بزرگسالان تا این حد از تخیل خود استفاده می‌کند.