سال سرنوشت‌ساز ورزش قهرمانی‌

با علم به این که میدان المپیک، عرصه‌ای جهت تجربه‌اندوزی نیست، ورزش قهرمانی ایران نیز با جمعی از بهترین‌های خود که هفت‌خوان حضور در این بازی‌ها را با موفقیت پشت سر گذاشته‌اند، پای به پکن 2008 می‌‌گذارد تا به نسبت آتن 2004 با 2 طلا، 2 نقره و 2 برنز، با دستمایه بهتری این حضور را برای خود معنا کند. کشتی که البته هنوز در کمرکش کسب 7 سهمیه باقیمانده دیگر المپیک قرار دارد، همراه وزنه‌برداری، تکواندو و جودو، امیدهای ورزش قهرمانی ایران را برای کسب مدال از آوردگاه 2008 پکن تشکیل می‌دهند که در همین روزهای اولیه سال نو و آغاز فعالیت کاری، آرزو می‌کنیم ورزش ایران از این کارزار مهم با تمهیدات اندیشیده شده از سوی مسوولان ورزش کشور، سربلند خارج شود.

اما جدا از المپیک که حالا حضور فوتبال ایران در آن، به آرزویی 36 ساله تبدیل شده (با احتساب المپیک 2012 لندن که صد البته امیدواریم حداقل برای این بازی‌ها، تیم امید خود را بعد از المپیک 1976 مونترال، مسافر این بازی‌ها ببینیم و طلسم کهنه فوتبال‌مان از این حیث شکسته شود)‌، تیم ملی فوتبال ایران اگر می‌خواهد یکی از مسافران جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی باشد، باید ابتدا از خوان مرحله مقدماتی این رقابت‌ها به سلامت عبور کند تا در جمع 10 تیم برتر قاره در مرحله دوم، بخت خود را برای حضور چهارم در رقابت‌های جام جهانی بیازماید.
هرچند این کار سختی‌های خاص خود را دارد و تا همین جای کار نیز تیم ملی با فرصت‌سوزی‌های خاص ورزش، با 2 تساوی مقابل سوریه و کویت، پشت سر امارات در رده دوم گروه خویش ایستاده است.

بی‌شک تیم ملی برای هماهنگی بیشتر و تبدیل شدن به قدرتی که همگان انتظارش را دارند، نیاز به زمان و کار زیادی دارد که امیدواریم تا بازی با امارات (13 خرداد)‌ در تهران، ضعف‌های موجود در ساختار دفاعی و هجومی تیم کاملا با تدابیر علی دایی مرتفع شده باشد.

به هر صورت، سال 87 را با امیدواری‌های زیادی آغاز می‌کنیم و امیدواریم امسال سال شکوفایی ورزش ایران از هر حیث به حساب آید.