کمبود محبت و کجروی‌ اجتماعی نوجوانان‌

خانواده نخستین جامعه‌ای است که فرزندان در آن روابط اجتماعی و ارتباط برقرار کردن با دیگران را می‌آموزند. وقتی روابط حاکم بر خانواده مبتنی بر محبت و امنیت باشد نوجوان برای رهایی از هر مشکل به خانواده پناه می‌برد، اما وقتی این خانواده کانون مشکلات روحی باشد نوجوان به هر دستاویزی خارج از منزل چنگ می‌زند تا شاید گمشده خود را بیابد.

والدین برای تامین معاش خانواده تلاش بیشتری می‌کنند و وقت کمتری را با نوجوانان می‌گذرانند. هرچه فاصله میان والدین و فرزندان بیشتر شود نوجوان تمایل بیشتری برای پر کردن آن با فرد یا چیز دیگری را پیدا می‌کند و به همین ترتیب احساس می‌کند همسن و سالان خودش حرف او را بهتر از اعضای خانواده می‌فهمند.

در این سن به دلیل تجربه کم و زندگی در وسعت ذهن خود بسیاری از مسائل نهفته را تشخیص نداده و در دام فرصت‌طلبان می‌افتد.

وقتی نوجوان ببیند در خانواده با وی مشورت شده و به عقایدش احترام گذاشته می‌شود اعتماد  به نفس بیشتری پیدا کرده و تمایل بیشتری به ساختن رابطه بهتر با اعضای خانواده خواهد داشت.

منبع: parenting.org