گوشت نخورید تا یخ های جنوبگان پابرجا بماند!

در طول هفته گذشته ، خبری دهشتبار جامعه علمی جهان و علاقه مندان به محیط زیست را شوکه کرد؛ این خبر که بر بنیاد تازه ترین بررسی های مشترک اقلیم شناسان دانشگاه کالیفرنیا و پژوهشگران ناسا استوار است ، تاکید می کند که برآورد پیشین در مورد شتاب ذوب یخ در جنوبگان (قطب جنوب) به کلی اشتباه بوده و دستکم آن شتاب را با 200 درصد افزایش ، باید دوبرابر کرد!

کد خبر: ۱۵۷۷۷۴

ابعاد خطر هنگامی آشکارتر می شود که بدانیم ؛ بیش از 90 درصد از ذخیره یخی کره زمین ، فقط در قطب جنوب قرار گرفته و اینک مسلم شده که در طول یک دهه اخیر (2006 -1997) ، 75 درصد از این اندوخته ناهمتا آب شده است. و این ، یعنی تهدیدی بزرگ برای سکونتگاه های ساحلی کره زمین. کافی است اشاره شود در کنفرانسی که با عنوان «تغییر اقلیم و گردشگری (Climate change and Tourism)» در سه روز نخست اکتبر 2007 در داووس سوئیس برگزار شده بود، اعلام شد تاکنون بیش از 3 هزار جزیره ، فقط در اندونزی زیر آب رفته است (این خبر را آقای مهندس قادری از همکاران کمیته ملی طبیعت گردی که در کنفرانس مزبور حضور داشتند، به نگارنده اعلام کردند). و دیری نخواهد پایید که بنادر و شهرهای بزرگی چون شانگهای ، کراچی ، بمبئی ، نیویورک و... نیز چنین سرنوشت شومی را تجربه خواهند کرد. خطری که طوفان گونو نشان داد می تواند برای شهرها و بنادر سواحل جنوب ایران هم بسیار جدی باشد.

حیرت آورتر آن که یافته های اخیر نشان داد: فقط در طول سال 2006 میلادی ، متجاوز از 192 میلیاردتن از یخ های سراسر قطب جنوب آب شده و از میان رفته است.

و ما نه تنها همه این حجم عظیم یخ را از دست داده و بویژه صفحات غربی جنوبگان را با ناپایداری و تزلزل شدید و بی سابقه مواجه ساخته ایم ، بلکه به شهادت آمارهای هواشناسی ، در سال 2007، کاری کردیم که جهان گرم ترین روزگار خود را هم سپری کند! خوشبختانه هنوز کارهای فراوانی می توان انجام داد که به برخی از آنها در طول 10 یادداشت پیشین اشاره شده و به انبوهی دیگر نیز در یادداشت های آینده همین ستون اشاره خواهم کرد. اینک فقط به یکی از دلپذیرترین و موثرترین این راهکارهای بازدارنده گرمایش زمین اشاره می کنم ؛ راهکاری که در همین ماه ژانویه 2008 توسط راچندرا پاجوری ، رئیس کمیته بین دولتی تغییر آب و هوا (IPCC) سازمان ملل متحد هم مورد تاکید و تایید قرار گرفت.

آن راهکار ساده این است که باید بر هوس های گوشتخواری خویش افسار زده و مصرف آن را بیش از پیش در رژیم غذایی خود کاهش دهیم. چرا که گوشت کربن زیادی دارد و در عین حال مصرف مقادیر زیاد گوشت برای سلامتی انسان هم مضر است. به همه این ها باید خسارت جبران ناپذیر چرای مفرط دام های کوچک و بزرگ بر مراتع ، تخریب پوشش طبیعی سرزمین و افزایش نرخ جابجایی و فرسایش خاک را هم اضافه کرد تا دریابیم که اگر هر یک از ما تصمیم بگیریم دستکم 50 درصد از رژیم غذایی خود را از گوشت قرمز به سایر مواد غذایی گیاهی و دریایی تغییر دهیم ، آنگاه چه سهم عمده و موثری در پایداری حیات و کاهش خطر جهان گرمایی (Global Warming) ایفا خواهیم کرد.