ایالات شکست خورده سرکوب های مرگبار

این قاتلان آموزش دیده و اعضای سابق گروه های تروریستی دولت ریگان، بسیار بیشتر از آن که در کشورهای خودشان نصیب شان می شود

کد خبر: ۱۵۶۴۸۷

، با اشتغال به حرفه شان در عراق به دست می آورند.
این الگوهای معمول از حوزه های نفوذ سنتی ایالات متحده در نیمکره غربی به مناطق جدیدی در آسیای مرکزی، منتقل شده است.
در پی کشتارهای می 2005 در ازبکستان، مقامات ایالات متحده موضع دوستانه ای پیش گرفتند و اعلام کردند که آنان عمیقا از این کشتارها آشفته شده اند، ولی همچنین در مورد خشونت های ضددولتی نیز هشدار دادند.
مقامات انگلیس، فرانسه و اتحادیه اروپایی با اتخاذ مواضعی قاطع تر، این سرکوب های مرگبار را محکوم کردند و خواستار این شدند که ناظران بین المللی بتوانند آزادانه در این مورد به بازرسی بپردازند.واشنگتن حتی خود را از این مواضع نه چندان سختگیرانه اروپایی ها جدا کرد و ترجیح داد بصراحت از اسلام کریموف پشتیبانی کند؛ یعنی دیکتاتوری که بنا به گفته کریگ مورای، سفیر سابق انگلیس در ازبکستان از این گونه حمایت ها بهره برده و مخالفان خود را با جوشاندن در آب، به قتل می رساند. مورای به خاطر این گونه اظهارات مخالفت آمیزش، به لندن فراخوانده شد، زیرا وی همانند اعضای ارشد دولت بوش، کریموف را به عنوان فرد ایده آل جورج بوش در آسیای مرکزی ستایش نمی کرد.
دولت بوش، به خاطر ذخایر چشمگیر نفت و گاز ازبکستان، به طور کامل کریموف را مورد حمایت قرار داده است.
مورای در تلگراف هایی به لندن در سال های 2002 و 2003 نوشت ایالات متحده وضعیت حقوق بشر در ازبکستان را وخیم تر کرده است: «یک سیاست خطرناک، یعنی افزایش سرکوب همراه با فقر فزاینده که تروریسم اسلامی را شعله ور می کند و همان طور که در تاشکند مشاهده می شود، خطمشی ایالات متحده، کاری به دموکراسی یا آزادی ندارد، بلکه به دنبال نفت، گاز و سلطه است.»
ایالات متحده اهداف خود در ازبکستان را از طریق حمایت از یک دیکتاتور خونریز دنبال می کند.
مورای می گوید: وزارت خارجه امریکا به منظور سرازیر کردن میلیون ها دلار کمک، وضعیت حقوق بشر در ازبکستان را مطلوب ارزیابی کرد.
مورای در 18 مارس 2003 مقارن با زمانی که بوش و بلر در حال راه اندازی جنگ عراق بودند در نامه ای محرمانه چنین نوشت: سال گذشته ایالات متحده حدود نیم میلیارد دلار کمک به ازبکستان اعطا کرد که حدود یک چهارم آن شامل کمک های نظامی می شد.
بوش و پاول مرتب کریموف را به عنوان یک دوست و متحد تحسین کردند.
با این حال در این کشور حداقل 7 هزار زندانی سیاسی وجود دارد. ازبکستان کشوری است تک حزبی، بدون آزادی بیان، بدون آزادی رسانه، بدون آزادی جنبش، بدون آزادی گردهمایی و بدون آزادی مذهب، رژیم ازبکستان، به طور سیستماتیک هزاران نفر را به طور هولناکی مورد شکنجه قرار می دهد و بیشتر مردم این کشور در شرایطی دقیقا مشابه نظام ارباب و رعیتی قرون وسطی زندگی می کنند.با وجود این، کریموف به خاطر سلیقه خاص خود چندان مورد حمایت پرشور قرار نگرفت.
وی با نارضایتی، واشنگتن را وادار کرد تا پایگاه های هوایی خود را به دیکتاتوری های مجاور منتقل کند.
مورای می نویسد ایالات متحده می کوشد عقب نشینی اجباری خود را تحت پوشش نگرانی دیررس درباره وضعیت حقوق بشر در ازبکستان پنهان کند. ناگهان یکی از محبوب ترین متحدین با شگفتی تمام مشخص شد که یک دیکتاتور شرور است (صدام را به یاد دارید؛).آشکار شد که این دیکتاتور سبک ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه را بر مدعیان غربی اش ترجیح می دهد، ولی با وجود این همگان پس نکشیدند: «از میان تمامی سردمداران غربی، دائمی ترین میهمان ازبکستان که بدون هیچ گونه انتقادی همواره رژیم ازبکستان را تحسین می کند وزیر خارجه آلمان ، یوشکا فیشر، سوپرمدرن امروزی و رادیکال سابق دهه 1960است ».دیویدهال، از موسسه سلطنتی امور بین الملل می نویسد که پیش از این سیلی کریموف بر صورت واشنگتن، به طور گسترده ای انتظار بر این بود که ایالات متحده می تواند نجات دهنده این رژیم استبدادی رو به زوال باشد.
وی همچنین به افزایش کمک های مالی واشنگتن به دولت ازبکستان نیز اشاره کرده و این واقعیت را یادآور می شود که ناظران مستقل حاضر در داخل ازبکستان می گویند که حضور ایالات متحده در این کشور، بیش از دو برابر میزانی هست که واشنگتن حاضر به پذیرش آن است.
در این حین، کاندولیزا رایس وزیر خارجه امریکا، با وجود این که وزارت خارجه اعتراف کرد که ضعف هایی در مورد وضعیت حقوق بشر قزاقستان وجود دارد، با چشم پوشی از این مسائل بنا به مصالح امنیت ملی، اجازه داد کمک های نظامی به قزاقستان ادامه یابد.
واشنگتن با وجود آنچه رایس آن را پسرفت های فراوان اخیر قزاقستان از نقطه شروعی که چندان هم درخشان نبود نامید، اعلام کرد همچنان به طور کامل با قزاقستان همکاری خواهد کرد، رایس با تکرار لفاظی هایی که به اندازه مضمون شوم آن آشناست، گفت که کمک های نظامی ایالات متحده دموکراسی را تقویت می کند.در جمهوری آذربایجان، در مراسم افتتاحیه خط لوله ای که بدون عبور از ایران و روسیه، نفت دریای خرز را به غرب انتقال خواهد داد، وزیر انرژی ایالت متحده ، پیامی پرطنین از جورج بوش را به اطلاع همگان رساند: مادامی که آذربایجان اصلاحات اقتصاد بازار و دموکراتیک خود را عمیق تر می کند، این خط لوله می تواند به ایجاد رشد اقتصادی متوازن کمک کند و شالوده ای برای یک جامعه عادلانه و پررونق که پیشبرنده آرمان آزادی است، فراهم می کند. چند روز پیش از این ماجرا، نیویورک تایمز گزارش داد؛ زمانی که احزاب مخالف در جمهوری آذربایجان با فریادهای انتخابات آزاد، ممنوعیت دولتی درباره مخالفت با الهام علی اف را نقض کردند، پلیس آذربایجان توسط باتوم، تظاهرکنندگان حامی دموکراسی را مضروب کرد.الهام علی اف که از متحدان ایالات متحده است، اخیرا در یک انتخابات بسیار تردیدآمیز به جانشینی پدر خود یعنی یکی از دیکتاتورهای شوروی سابق، انتخاب شد. وضعیت مشابهی در مورد ترکمنستان نیز صادق است، جایی که دیده بان حقوق بشر آن را به عنوان یکی از سرکوبگرترین کشورهای جهان توصیف می کند.