گلوله از پشت

«هذیانِ روشنفکری در بزنگاهِ حادثه؛ وقتی قلم به راهِ دشمن می‌رود»

‌

در روزگاری که غرشِ ناومناویان و عربده‌های دشمن، گوشِ فلک را کر کرده و فرزندانِ غیورِ این آب و خاک، سینه را مقابلِ گلوله‌هایِ تهدید سپر کرده‌اند، دریغ و درد که عده‌ای از تبارِ «عافیت‌طلبان»، به جای دمیدن در صورِ وحدت، نایِ «نفاق و واهمه» می‌نوازند.

‌

آقایانِ تئوریسین!

شما که سال‌هاست در کنجِ امنِ کتابخانه‌ها و تریبون‌هایِ کاغذی، به نامِ «دکتر» و «تحلیل‌گر»، مشقِ تردید می‌کنید؛

‌

بدانید که امروز، واژه‌های نیش‌دارِ شما، نه نقدِ علمی، بلکه زهرآبه‌ای است که به کامِ امیدِ این مردم می‌ریزید.

چگونه است که در شرایطِ جنگی، دهانِ شما هم‌صدا با بنگاه‌های دروغ‌پراکنیِ متجاوزان باز می‌شود؟

آیا نمی‌بینید که تحلیل‌هایتان، به جای روشن کردنِ مسیر، جاده‌صاف‌کنِ تانک‌هایِ دشمن گشته است؟

‌

وقتی از مواضعِ «نامتعارف» سخن می‌گویید، در حقیقت دارید به غیرتِ ملیِ ملتی توهین می‌کنید که آموخته است نان را به نرخِ عزت بخورد، نه به بهایِ بندگی.

‌

شما که در هراسِ از ترامپ،

نسخه به تسلیم می‌پیچید،

نه «زیبا کلام» هستید و نه «عابدِ حقیقت»؛

‌

بلکه راویانِ ترس‌خورده‌ای هستید که روحِ مقاومت را در کالبدِ ملتمان هدف گرفته‌اید.

‌

بدانید که تاریخ، میانِ «منتقدِ دلسوز» و «مبلغِ واهمه»، دیواری ستبر خواهد کشید.

‌

آن‌هایی که در لحظه‌یِ حساسِ نبرد، قلبِ خیابان را با تحلیل‌های مسمومِ خود می‌لرزانند، شریکِ جرمِ هر تجاوزی هستند که به این خاک صورت گیرد.

‌

مردمِ ایران، فرقِ میانِ «عقلانیت» و «مرعوب‌شدگی» را خوب می‌دانند.

‌

ما را از عربده‌هایِ دشمن مترسانید! ما بر لبه‌یِ شمشیر ایستاده‌ایم و شما بر پله‌هایِ لرزانِ کلماتِ خیانت‌آمیزتان.

بس کنید این معرکه‌گیریِ مسموم را!

اگر شجاعتِ ایستادگی در کنارِ سربازانِ وطن را ندارید،

باری، سکوت پیشه کنید تا آیندگان شما را با کسانی که در کودتایِ ۲۸ مرداد برایِ بیگانگان هورا می‌کشیدند، هم‌ردیف ننویسند.

‌

خوراکِ تبلیغاتی برای دشمن آماده نکنید؛ که این سفره‌ای که پهن کرده‌اید، بویِ خونِ برادرانتان را می‌دهد.

ایرانِ مقتدر، از سدِّ دشمنانِ خارجی عبور خواهد کرد، اما نامِ کسانی را که در روزِ واقعه، طبلِ ناامیدی کوبیدند، در سیاههِ تاریکِ خویش نگاه خواهد داشت.

‌

زنده باد ایران؛ نهیب بر تردید، درود بر ایستادگی!