دانش هسته‌ ای ایران با بمباران از بین نمی‌رود

به گزارش جام جم آنلاین، روزنامه «گاردین» در مطلبی به بررسی تحولات مربوط به درگیری با ایران پرداخته و استدلال می‌کند حملات نظامی علیه زیرساخت‌های هسته‌ای ایران به اهداف مورد نظر نخواهد رسید، زیرا دانش فنی مرتبط با برنامه هسته‌ای را نمی‌توان به‌سادگی از طریق حملات هوایی از بین برد.

گاردین همچنین این احتمال را مطرح کرده که ایران بتواند به‌جای توسعه داخلی، از منابع خارجی برای دستیابی به توانمندی‌های هسته‌ای استفاده کند.

رسانه انگلیسی گزارش داده است که تحولات نظامی اخیر ممکن است انگیزه تهران برای حرکت به سمت دستیابی به سلاح هسته‌ای را افزایش دهد، حال‌آنکه تا پیش از جنگ ایران هیچ تمایلی به ساخت سلاح هسته‌ای نداشت.

در این مقاله اشاره شده است که ایران پیش از جنگ دارای سلاح هسته‌ای نبوده و حتی مقامات اطلاعاتی آمریکا و بازرسان سازمان ملل نیز اذعان داشته‌اند که هیچ شواهد قطعی مبنی بر ساخت یا تلاش برای ساخت سلاح هسته‌ای از سوی ایران، دست‌کم از سال ۲۰۰۳ به این سو، وجود ندارد. با این حال، مقاله تأکید می‌کند که فشارهای نظامی مداوم، از جمله حملات و تهدیدهای «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، می‌تواند محاسبات راهبردی ایران را به‌طور اساسی تغییر دهد.

بر اساس این گزارش، ترامپ جنگ را با این ادعا توجیه کرده که ایران، به‌ویژه به‌دلیل برنامه هسته‌ای خود، یک «تهدید قریب‌الوقوع» محسوب می‌شود. با این حال، مقاله تصریح می‌کند که ایران سلاح هسته‌ای در اختیار ندارد، در حالی که آمریکا و رژیم صهیونیستی دارای چنین سلاح‌هایی هستند. همچنین تأکید شده که تداوم اقدامات نظامی و تهدیدها، از جمله هشدارهایی درباره پیامدهای ویرانگر برای ایران، باعث شده انگیزه‌ها در داخل تهران برای بازنگری در سیاست‌های قبلی افزایش یابد.

در ادامه، مقاله به دیدگاهی که به برخی جریان‌ها در ایران نسبت داده شده اشاره می‌کند و می‌نویسد که سلاح هسته‌ای اکنون ممکن است به‌عنوان تنها ابزار قابل اتکا برای بازدارندگی در برابر حملات آینده تلقی شود. این مقاله همچنین تأکید می‌کند که حملات نظامی در جریان مذاکرات دیپلماتیک، اعتماد به هرگونه توافق احتمالی را تضعیف کرده و حتی در صورت دستیابی به توافق، ممکن است مقامات ایرانی نسبت به پایداری آن تردید داشته باشند.

در همین چارچوب، مقاله از کره شمالی به‌عنوان یکی از منابع احتمالی کمک هسته‌ای نام می‌برد و به سابقه این کشور در اشاعه فناوری هسته‌ای و روابط آن با سایر کشورها اشاره می‌کند. همچنین از روسیه به‌عنوان یک شریک بالقوه در همکاری‌های هسته‌ای نام برده شده، هرچند این موارد در حد گمانه‌زنی توصیف شده‌اند.

این مقاله همچنین ایران را در چارچوبی گسترده‌تر از کشورهایی قرار می‌دهد که فاقد سلاح هسته‌ای بوده‌اند اما هدف مداخلات نظامی قرار گرفته‌اند. در این زمینه به اوکراین اشاره شده که در سال ۱۹۹۴ از زرادخانه هسته‌ای خود صرف‌نظر کرد اما بعدها با درگیری نظامی مواجه شد، و نیز عراق که در سال ۲۰۰۳ بدون داشتن بازدارندگی هسته‌ای هدف حمله قرار گرفت. این نمونه‌ها ممکن است برخی را به این نتیجه‌گیری برسانند که فقدان سلاح هسته‌ای می‌تواند آسیب‌پذیری در برابر مداخله خارجی را افزایش دهد.

مقاله همچنین از تناقض‌های سیاست‌های هسته‌ای جهانی انتقاد کرده و می‌نویسد کشورهای دارای سلاح هسته‌ای به تعهدات خود در چارچوب پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای برای کاهش زرادخانه‌هایشان عمل نکرده‌اند.

به اذعان رسانه انگلیسی، خروج آمریکا از توافق هسته‌ای سال ۲۰۱۵ با ایران که در دولت «باراک اوباما» حاصل شده بود، یکی از عوامل اصلی شکل‌گیری تنش‌های کنونی است و تأکید شده که این تصمیم مسیر دیپلماسی را تضعیف و محدودیت‌ها بر برنامه هسته‌ای ایران را کاهش داد.