نشان شهادت زیبنده آیت الله خامنه‌ای بود

لاصوّت الناعی بفقدک إنّه
یوم على آل الرسول عظیم

تاریخ شیعه و بلکه تاریخ انسانیتِ توأم با کرامت و فضیلت، همواره دو چهره‌ی نمایان داشته: چهره‌ای تراژیک و غمبار که با اشک و خون نگارگری شده و چهره‌ای مقتدر و ظفرمند که راه عزت و کرامت را به همه نشان می‌دهد، دودمان ظالمان را به باد می‌دهد و اصالت و حقانیت راه فطرت و فضیلت را تثبیت می‌کند.
ترامپ‌ها و نتانیاهوها، چونان فرعون‌ها و یزید‌ها به زباله‌دان تاریخ می‌پیوندند، اما نام پیشوای شهیدان مقاومت، خامنه‌ایِ بزرگ و رهرو راستینش، سیدحسن نصرالله برای همیشه در تاریخ می‌درخشد، الهام می‌بخشد و شور می‌آفریند.
ما در اوج اقتدارِ ناشی از تدبیر و فرماندهیِ آیت‌الله خامنه‌ای، جامه‌ی عزا بر تن کرده‌ایم، اما می‌دانیم که این مرگ‌های باکرامت بیش از آنکه بذر ضعف و ناامیدی را در دل‌های ما بنشانَد، جان و روان ملتِ ما و بلکه همه‌ی ملت‌های مؤمن و آزاده را سرشار از نور امید و احساس غرور و عزت می‌کند.
آیت‌الله خامنه‌ای درکنارِ ایران‌اندیشیِ عمیقش (که شاهدش اقتدار بی‌نظیرِ امروزِ ایران است)، در سطح فراملّی، رسالتی تاریخی را دنبال می‌کرد که در امتداد نهضت حسینی و انقلاب خمینی، درپی دمیدن روح عزت و مقاومت در ملت‌های مظلوم و مقهور جهان دربرابر دنیای سلطه و استکبار بود.
این، افتخار بزرگی برای اسلام و تشیع، و نیز برای روحانیت است که پرچمدار مقاومت مؤمنانه در دنیای امروز، دو سید عالی‌مقام از سلاله‌ی انبیاء و اولیاء بودند که هم راهبر مقاومت بودند، هم نویدبخش پیروزی بر جرثومه‌های سَطوت و نِخوت.
چه کسی در باورش می‌گنجید که گردان‌های الاقصی یا جنبش حزب‌الله آن ضربه‌های اثرگذار و ماندگار را بر پیکر اسرائیلِ مستظهر به آمریکا و اروپا وارد کنند و دربرابر آن همه جنایت، تاب بیاورند و پرچمشان همچنان برفراز باشد؟
مخیله‌ی تاریخیِ ما کِی به یاد می‌آورد که نیروی محلی‌ای، چون انصاراللهِ یمن با معدود تجهیزات خودساخته‌اش با الهام از نصرالله و خَلَف روح‌الله، دشمن غدّار آمریکایی و صهیونیستی را این‌گونه مستأصل کند؟
حافظه‌ی ملت‌های زیرِستم کِی به یادمی‌آورد که این‌گونه، همه‌ی پایگاه‌ها و منافع آمریکا در منطقه، به‌رغم این‌همه امکانات و تجهیزات، زیر آتش ایرانِ مقتدر باشد؟!
همانطور که (به فرموده‌ی رهبر فقیدمان) با رفتنِ روح‌خدا خللی در سازه‌های مقاومت ملت ایران پیدا نشد (که هم تقویت شد، هم جهان‌شمول شد)، با فقدِ پیشوای امت نیز بنای رفیع مقاومت، فرونخواهد ریخت، که استوارتر خواهد شد. تداوم دفاع شکوهمندِ نیرو‌های مسلحِ ایران درکنار مدیریت شبانه‌روزی و کارآمد دولت و دیگر قوای کشور که نگذاشتند شیرازه‌ی امور از همه بپاشد، از بهترین نشانه‌های پایبندیِ آرمانی و سامانه‌ی مدیریتی کشور است که امام و رهبری انقلاب پایه گذاشتند و به‌رغم شهادت رهبری و در دل طوفان‌ها و بحران‌ها همچنان در جریان هستند.
این روز‌های سخت و سهمگین که یکی از روز‌های تلخ آل‌الله را رقم زد، می‌گذرد و آنچه می‌ماند، میراث خمینی و خامنه‌ای است که هرکدام از ما بنابه جایگاه و تواناییِ‌مان، در قبال آن مسئولیم. مهم‌ترین مسئولیت مشترکمان، حفظ انسجام، صیانت از نظم و یکپارچگی کشور و انقیاد کامل نسبت به جانشین رهبر فقید است که به‌زودی، انتخاب خواهد شد.
حتماً کسانی هستند که به فرمان دشمنان خارجی یا از روی غفلت و ناآگاهی، این خلأ را فرصتی مناسب برای عقده‌گشایی یا حتی اقدامات ایذایی بدانند. هوشیاری نیرو‌های مردمی درکنار آگاهی‌بخشی‌هایی که هرکدام از ما می‌توانیم انجام دهیم، سدّ منیعی دربرابر بداندیشی‌ها و بدسگالی‌های بدخواهان داخلی خواهد بود.
بی‌تردید، جامعه‌ی دانشگاهی و حوزوی و همه‌ی صاحبان فکر، قلم و بیان، در فرصت‌های پیشِ‌رو، ابعاد گوناگونِ میراث خامنه‌ایِ بزرگ را مورد کندوکاو قرار خواهند داد. در این میراث، حتماً همه‌ی همراهان و پیروان او نقش‌آفرین بوده‌اند، امّا به‌یقین، ویژگی‌های فردی و شخصیتیِ شخص آیت‌الله خامنه‌ای بیش‌ترین نقش و تأثیر داشته است. از جمله‌ی این ویژگی‌ها می‌توان به قدرت بی‌نظیر ایشان در بیان و اقناع اشاره کرد که متکی به موهبت‌های ایشان در نثر و نظم، و اشرافشان بر تاریخ و ادبیات ایران و جهان بود. احاطه‌ی بی‌نظیر بر مجاری امور در کشور، منطقه و جهان که محصول ارتباطات و مدیریت مستمرِّ ایشان در این چند دهه بود، نیز از جمله ویژگی‌های آشکار و اثرگذارِ ایشان بود. د
انش و بینشِ نظامیِ ایشان نیز حیرت‌انگیز بود. ترکیبِ این ویژگی‌ها و توانمندی‌ها با چیرگی در علوم دینی که ایشان را در تراز مراجع دینی قرار داده بود، به ایشان جایگاه و اثرگذاری‌ای فراتر از ملیت و مذهب بخشیده بود. اما آنچه بیش از همه، مایه‌ی توفیق ایشان در ایفای نقش تاریخی‌اش شد، اراده‌ی پولادین و عزم جازمی بود که از ایشان یک رهبر مقتدری ساخته بود که همه‌ی راه‌های نفوذ را بر روی دشمنان و مَکّاران می‌بست و به رهروانش این اطمینان را می‌داد که به او تکیه کنند، راهبرد‌ها و راهکارهایش را با دل‌وجان بپذیرند و هرگز در انجام مأموریت‌های محوله دچار تردید و تزلزل نشوند. 
زیبنده‌ی چنین شخصیتی نبود که در بستر بمیرد یا در پناهگاه‌های زیر زمینی، مورد حمله قرار بگیرد. تقدیر الهی این بود که او در ماه صیام و قیام و توسط بدترین دشمنان ایمان و انسان به شهادت برسد و نشانِ شهادت را به دیگر نشان‌های افتخاری‌اش بیفزاید.
رَوح و ریحان الهی و برخورداری از غفران و رضوان الهی، ارزانی‌ِ او و همه‌ی سرداران و عزیزانی باد که درکنارِ او و در جای‌جای میهنمان، این روز‌ها به شهادت رسیدند، به‌ویژه، نونهالان ناشکفته‌ی مینابی که کتاب و دفترشان آماج کینه‌ی دشمنان تبهکار و کودک‌کش گردید و به خون پاکشان آغشته گردید!