عهدشکنی آمریکا علیه ایران قدرتمند

تنها چند روز پس از این توافقنامه که ترکیه و برزیل براساس نامه اوباما به رئیس‌جمهور برزیل به عنوان نمایندگان تام‌الاختیار آمریکا محسوب می‌شدند، آمریکا با اعمال فشار بر کشورهای دیگر به‌ویژه روسیه و چین، قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت سازمان ملل را بر علیه جمهوری اسلامی ایران به تصویب رساند. این قطعنامه آغاز چهارمین دور تحریم‌ها علیه ایران بود و کلیه فعالیت‌های تجاری ایران در رابطه با فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای با کشورهای دیگر جهان را ممنوع می‌کرد. همچنین شورای امنیت از دولت‌ها خواست تمام محموله‌های هوایی و دریایی که به ایران فرستاده یا از آن خارج می‌شود را در فرودگاه‌ها، بنادر و آب‌های قلمروی خود در صورتی که بر این باور باشند که آن محموله‌ها حاوی مواد اتمی، موشکی یا نظامی است، بازرسی و توقیف و در صورت لزوم نابود کنند. این قطعنامه حتی محدودیت‌های مالی درخصوص مبادلات مالی و ارزی شرکت‌ها و اشخاص ایرانی ازجمله شرکت‌های وابسته به سپاه‌پاسداران، خطوط کشتیرانی ایران و بانک مرکزی ایران را ایجاد کرد. همان‌گونه که در بالا اشاره شد، محدودیت‌های مالی و تجاری اعمال‌شده علیه ایران، مخالف موافقت‌نامه‌های بین‌المللی است که آمریکا نیز آنها را امضا نموده و متعهد به اجرای آنها شده است. این در حالی است که در راستای حمایت از حاکمیت ملی و عدم مداخله در امور داخلی هم، سازمان ملل متحد بارها اعمال مجازات‌های اقتصادی یکجانبه از سوی دول را محکوم نموده است؛ چرا‌که این عمل به عنوان مداخله در امور داخلی و خارجی دولت‌ها محسوب می‌شود.