مشق و مشقت نوروزی!

یادش بخیر؛ دوره فتحعلیشاه قاجار که ما مدرسه می رفتیم ، همچین که دم عید می شد و می خواستیم دم تعطیلات را ببینیم و کل نوروز را خوش باشیم بی هیچ موی دماغی ؛ به یکباره آقا یا خانم معلم تکلیف ما را روشن می کرد.

کد خبر: ۱۲۸۲۷۹

از اول کتاب فارسی تا جایی که خوانده بودیم ، به ما تکلیف نوروزی می داد. مشقهایی که باید در طول نوروز بتدریج انجام می شد تا به مرور، روزهای شیرین عید را بر بچه ها تلخ کند. انگار معلم ما بنده خدا غافل از این نکته اساسی فلسفی بود که ذیلا به زبان منظوم عرض می کنیم.
نکته فلسفی: فکر شنبه تلخ دارد جمعه اطفال را عشرت امروز بی اندیشه فردا خوش است این «مشق» نوروزی که باید می نوشتیم ، در نگاه ما مشق نبود «مشقت» بود. مشق نوشتن با اعمال شاقه. سخت تر از رفتن به «میدان مشق».
در این راستا معمولا بچه های مدرسه در دو دسته مشخص بسته بندی می شدند:
قبل از عید ایولا: اینها کسانی بودند که در همان دو سه روز قبل از عید، قال قضیه را می کندند و قلمشان را روی دور تند می گذاشتند و در حالی وارد سال جدید می شدند که از شر هرچه مشق بود، راحت شده بودند.
این دسته ، کارشان «ایولا» داشت.
بعد از عید واویلا: این گروه را بچه هایی تشکیل می دادند که قبل از عید، کیف و کتاب را پرت می کردند گوشه ای و تازه عصر سیزده بدر که خسته و کوفته و سبزه گره زده به خانه برمی گشتند، تازه یاد مشقهای نوروزی خود می افتادند.
آخر عید برای اینها واویلا بود. به هر حال ، مشق نوروزی یکی از مهمترین دغدغه های جهانی ما و یار دبستانی ما (که آخرش نفهمیدیم کی بود) بود. و شاید با توجه به همین اهمیت و حساسیت بالای مشق بود که حتی وقتی دزدی به خانه ای می زد، اگر چیز دندان گیری پیدا نمی کرد، از حرص و جرح دلش مشقهای بچه صاحبخانه را خطخطی می کرد.
یک اصل اساسی: کاچی به از هیچی! (اعم از سنگ ، کاغذ، قیچی ، یا هر چی!)و بشارت باد بر جمیع دانش آموزان مدارس (اعم از دولتی و آزاد و مازاد، غیرانتفاعی و نمونه مردمی و نمونه غیرمردمی و...غیره) که همین پس پریروز، مدیرکل آموزش و پرورش راهنمایی وزارت آموزش و پرورش ، به ضرس قاطع گفت: «تکلیف زیاد برای ایام عید دانش آموزان ممنوع است» و جالب تر این که این مقام نسبتا بلندپایه ، در ادامه افزود: «خانواده ها در صورت مشاهده هر گونه تخلف مدرسه ای در این باره ، می توانند به معاونت آموزش عمومی استان خود مراجعه و شکایت کنند.»
قابل توجه بچه های مدرسه: از هفشده روز دیگر بروید تا آخر عید خوش باشید. نگران پیک نوروزی هم نباشید. پدر مادر هستند اگرچه گفتند: پدر، مادر، ما متهمیم ؛ اما برای این قضیه نگفتند!