سرانه فضای سبز

واقعیت این است که در طول سال، هر شهری، قدمی هرچند کوچک به سمت افزایش سرانه فضای سبز برداشته است.
موضوعی که برای امروز و دیروز نیست و تا بوده حرف از افزایش و گسترش فضای سبز بوده و گاهی محقق شده و گاهی هم به تاخیر افتاده است. چیزی که از دیدگاه محیط اجتماعی در ارتباط با فضای سبز شهری اهمیت دارد، میزان فضای سبز عمومی است؛ یعنی فضای سبزی که رفت و آمد عموم مردم در آنها بدون مانع باشد، یا به تعبیر دیگر فضای سبز اجتماعی حساب می‌شود.
چیزی که مشخص است این که تا 40 سال پیش، سرانه فضای سبز چیزی کمتر از یک متر بود، اما حالا این سرانه به 16 متر‌مربع رسیده است و قدم بزرگی در این راه محسوب می‌شود؛ قدمی که قرار نیست ثابت بماند و همچنان
ادامه دارد.
تقریبا همین یکی دو ماه پیش بود که مدیر عامل سازمان بوستان‌ها و فضای سبز تهران قول داد که تا آخر برنامه پنج‌ساله سوم شهرداری تهران، سرانه فضای سبز به 18 متر مربع به ازای هر نفر برسد و 5/1 متر افزایش فضای سبز داشته باشیم؛ وعده‌ای که امیدواریم محقق شود و به وضعیت مطلوب برای فضای سبز شهری که باید 25 متر‌مربع باشد، برسد.
حالا تهران با کمربند سبز 41 هزار هکتاری در آستانه 50 هزار هکتاری شدن قرار گرفته است. البته انتظار نداریم سرانه فضای سبز شهر بزرگی مانند تهران شبیه به یک شهر ساحلی در گیلان و مازندران باشد، اما می‌شود قدم به قدم پیش رفت و سرانه فضای سبز کشور را با در نظر گرفتن شرایط ویژه هر شهر به حد استاندارد رساند.
مشخص است که آمار و ارقام این معنی را نمی‌دهد که حالا به حد قابل قبولی رسیده‌ایم و دیگر بس است.
ما در شهری زندگی می‌کنیم که رشد جمعیت در آن رو به افزایش است و پدیده آلودگی هوا موضوعی عادی در فصل‌هایی مانند پاییز به چشم می‌آید.
برای همین است که در موضوع افزایش سرانه فضای سبز، کافی بودن معنایی ندارد و فضای سبز اصلی‌ترین راهکار برای جلوگیری از مسائلی مانند آلودگی است.