خدا را شکر که پرچم ایران را بالا بردم

تا پیش از مدال حافظ، هرگاه صحبت از کسب مدال در سبک‌وزن می‌شد، خیلی‌ها می‌گفتند: «آن که برای آسیای شرقی‌هاست. ما باید روی سنگین‌وزن‌ها فکر کنیم و مدال بگیریم.» حالا اما حافظ تاریخ را طور دیگری رقم زده است. پسر آرام، خوش برخورد و دوست‌داشتنی تیم ملی وزنه‌برداری ایران. با او پس از مدال ارزشمندی که کسب کرد برای دقایقی گپ زدیم که می‌خوانید.
بدون شک خودت می‌دانی که چه کار بزرگی را انجام دادی.
خدا را شکر می‌کنم که توانستم پرچم ایران را بالا ببرم. خدا را شکر که توانستم افتخار‌آفرین باشم و خدا را شکر که زحمات این چند سال بر باد نرفت.
تو اولین مدال‌آور در سبک‌وزن پس از انقلاب اسلامی هستی. آخرین بار محمد نصیری این کار بزرگ را انجام داده بود.
باید یک اعتراف کنم. بدنم در این مدت خیلی کم آورده بود. مجبور شده بودم چند بار وزن کم کنم و این به بدنم آسیب می‌زد. چاره‌ای نبود و باید به مسابقات می‌رسیدم. شرایط سبک‌وزن همین است و باید وزن کم کرد و این سختی را دارد. ان‌شاءا... در مسابقات بعدی در وزن‌های بالاتر شرکت می‌کنم و راحت‌تر خواهم بود.
الگوی تو محمد نصیری است؟
بله، قطعا. از همان روزی که به صورت حرفه‌ای وزنه‌برداری را آغاز کردم فقط یک هدف داشتم، این‌که پا جای پای محمد نصیری بگذارم. خدا را شکر می‌کنم بعد از سال‌ها این افتخار نصیبم شد که در سبک‌وزن مدال جهانی بگیرم با وجود این‌که سبک‌وزن‌های خوبی در این چند ساله داشتیم. حالا خیلی خوشحالم و امیدوارم مردم هم از من راضی باشند.
از خودت راضی هستی؟
مگر می‌شود نباشم؟ البته در یک‌ضرب نتوانستم عملکردی که انتظارش را داشتم به نمایش بگذارم. در دوضرب هم با وجود این‌که مدال گرفتم، اما می‌توانستم بهتر باشم و وزنه ۱۵۵ کیلوگرم را بزنم، چون در تمرینات زده بودم.
حرفی مانده؟
از پدرم آقای برخواه بی‌نهایت تشکر می‌کنم. همچنین از آقای علی‌مرادی که در این سال‌ها همواره حامی ورزشکاران بودند.