jamejamnashriyat
کد خبر: ۱۲۰۳۲۲۲   ۰۸ ارديبهشت ۱۳۹۸  |  ۰۰:۰۱

باز هم جنجالی بزرگ لازم بود تا به‌حقیقت بدانیم فوتبال در کشور ما با ورزشی که در دنیا می‌بینیم، متفاوت است. ورزشی که در همه دنیا آدرنالین تولید می‌کند، در این فوتبال، نفرت و کینه به خون می‌ریزد.

اینجا اما داستان، خیلی متفاوت است. اینجا خون می‌بینی و صندلی‌های شکسته... اینجا آدم‌ها از واژه مافیا بدشان نمی‌آید و بر شعار تماشاگران مهر تایید می‌زنند تا در همه سلول‌هایت احساس درد کنی. اینجا بازی حساس یعنی بحران، یعنی دردسر، یعنی بوی باروت...
حاشیه‌های پرسپولیس - سپاهان آن‌قدر عظیم بود که توان بلعیدن این بازی را داشته باشد. آنقدر بزرگ که بیش از 90 دقیقه قانونی، حاشیه‌های آن به یاد بماند. سنگ بود و خون و مصدوم.... زد و خورد در بالاترین حد و به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن... و تلخ‌تر این‌که سپاهانی‌ها وعده بازی دو تیم در جام حذفی را دادند؛ مسابقه‌ای که قرار است در پایان لیگ در اصفهان برگزار شود و بازیکن سپاهان بگوید پرسپولیسی‌ها بیایند، خونشان پای خودشان است! اینجا دقیقا چه خبر است؟ این چیزی که ما ادعا می‌کنیم فوتبال است و آن را به مردم تحمیل کرده‌ایم، دقیقا اسمش چیست؟
وقتی با زشت‌ترین عبارات، به بهترین و پرافتخارترین داور این فوتبال حمله می‌کنند و فدراسیون با لبخند از کنار آن می‌گذرد، باید هم در مسابقاتی این چنین شاهد فجایعی از این دست باشیم. این، نتیجه بی‌تفاوتی فدراسیون فوتبال است که قاطعیتش را هیچ‌کس ندیده و همه پذیرفته‌اند که از آدم‌های پرقدرت می‌ترسد.
باشگاه‌های ما که متاسفانه پیشوند فرهنگی را در کنار نام خود دارند، همه توانشان را روی دایره نتیجه متمرکز کرده‌اند تا از مقوله فرهنگ، خالی شویم. آن‌قدر خالی که احساس کنیم زبان مشترکی برای گفت‌وگو نداریم و باید مشت را با مشت پاسخ دهیم. غافل از آن‌که فوتبال خود بزرگ‌ترین زبان مشترک همه مردم دنیاست. هولیگان‌های انگلیسی که روزگاری حضورشان در هر ورزشگاهی با فاجعه‌ای خونین و تلخ توام بود، از بازی سیتی ـ‌ تاتنهام در لیگ قهرمانان استفاده کردند تا فرهنگ جدیدشان را به رخ دنیا بکشند و ما، حساسترین بازی فصل را بهترین فرصت برای تسویه حساب، سنگ‌پرانی، ضرب و جرح و خونریزی می‌دانیم و جمعه سیاه برای فوتبال می‌سازیم. در این فوتبال هیچ معجزه‌ای را نباید توقع داشته باشیم چون راهمان خطاست. اصلاح رویه هم اراده‌ای می‌خواهد که فعلا آن را شاهد نیستیم.

علی جوادی

روزنامه‌نگار

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
چرا خوشحال نمی‌شویم؟!

چرا خوشحال نمی‌شویم؟!

آدم‌های دنیا به اندازه زیادی آب، غذا، اکسیژن و البته خبر مصرف می‌کنند. شاید فکر کنید این مورد آخری خیلی هم نیاز نیست، اما به همان اندازه که گرسنگی ما را به دنبال خودش می‌کشد، میل به دانستن هم ما را دنبال خودش می‌برد.

اما بایدن گفته است: می‌رویم!

اما بایدن گفته است: می‌رویم!

روس‌ها ششم دی‌ماه ۱۳۵۸ وارد افغانستان شدند و ۲۶ دی‌ماه ۱۳۶۷ خارج. طی ۹ سال بیش از یک میلیون نفر را کشتند. زیرساخت‌ها نابود شد.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر
وضعیت قرمز گیشه

سینما سال جدید را هم با بحران شروع کرده و ظاهرا مردم هنوز رغبتی به فیلم دیدن ندارند

وضعیت قرمز گیشه

پیشخوان

بیشتر