حضور ثبات زدای ناتو در خاورمیانه

: دبیر کل ناتو در نشست مشترک کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس و ناتو ، طرفین را با تهدیدات مشترک روبه رو دانست.

کد خبر: ۱۱۹۰۱۰

یاپ دی هوپ شفر با اشاره به تهدیدهای موجود در منطقه ، افزایش و تحکیم همکاری های ناتو و کشورهای خلیج فارس را خواستار شد.
حسن بهشتی پور ، کارشناس مسائل بین الملل ، در گفتگو با جام جم بر این باور است که امنیت منطقه در گرو مشارکت کشورهای منطقه در فرآیند تقویت امنیت است که دخالت بازیگران فرامنطقه ای تنها به بی ثباتی منطقه منجر می شود.

نشست مشترک دبیرکل ناتو با اعضای شورای همکاری خلیج فارس با چه هدفی صورت گرفته است؛
سیاست سازمان پیمان آتلانتیک شمالی موسوم به ناتو پس از حادثه یازده سپتامبر دچار تغییر جدی شده است که حضور ناتو در کشورهای غیراروپایی در این راستا قابل ارزیابی است که ورود به افغانستان در سالهای اخیر با شکست های متعددی برای آنان همراه بوده است . تداوم خشونت ها و گسترش نفوذ طالبان در افغانستان نشان می دهد که ناتو در مسیر تامین صلح و امنیت مورد ادعای خود ، با ناکارآمدی وسیع مواجه شده است . ناتو تلاش دارد تا نفوذ و حضور خود در کشورهای منطقه را گسترش دهد. توسعه این حضور در قالب همکاری برای صلح با مجموعه کشورهای شوروی سابق تا آسیای مرکزی یکی از ابزارهای مورد استفاده ناتو است . دیگر ساز و کار ناتو از طریق عملیاتی شدن طرح موسوم به استانبول است که همکاری های امنیتی خود را باکشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا افزایش هد. اخیرا ناتو با دولت کویت قرارداد توسعه همکاری امنیتی را امضاء کرده که بی تردید به ایجاد حساسیت های منطقه ای منجر می شود که این تعاملات در قالب مبارزه با تروریسم صورت می گیرد تا از این طریق حضور خود رادر منطقه خلیج فارس گسترش دهد. در همین ارتباط ناتو به دنبال آن است تا کشورهای آذربایجان و گرجستان را به عضویت خود درآورد که با مخالفت های شدید روسیه مواجه شده است که در این راستا ، ناتو به آموزش ارتش گرجستان مبادرت کرده است .به هر صورت باید توجه داشت که تامین امنیت منطقه ای تنها با مشارکت کشورهای منطقه محقق می شود و دخالت سایر بازیگران ، مخدوش کننده امنیت خواهد بود.

با عنایت به ضرورت تقویت همکاری های کشورهای منطقه برای تامین امنیت ، تعامل ناتو با کشورهای حوزه خلیج فارس ، چه تاثیراتی بر معادلات امنیتی منطقه خواهد داشت؛
بی تردید ، همکاری ناتو با کشورهای حوزه خلیج فارس باعث ایجاد نگرانی های زیادی در بین کشورهای منطقه خصوصا ایران خواهد شد که این امر نیز بی ثباتی را به ارمغان می آورد. به عنوان نمونه همکاری کویت با ناتو که در راستای همکاری برای تامین امنیت صورت می گیرد، ناشی از استنباط کویت مبنی بر افزایش امنیت داخلی خود از طریق توسعه همکاری با ناتو است اما سابقه عملکرد ناتو درکشورهای اروپایی و غیر اروپایی نشان می دهد که این همکاری ها به تامین امنیت منجر نشده که مصداق عینی آن کشور افغانستان است که با حضور ناتو نیز خشونت ها پایان نیافته است .بنابراین باید توجه داشت که این همکاری ها باید ناقض امنیت دیگر کشورهای منطقه نباشد. به نظر می رسد امنیت ایران و عراق به عنوان کشورهای حوزه خلیج فارس نباید با نگرانی هایی از سوی تعامل ناتو با 6 کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس روبه رو شود.

دبیرکل ناتو ، تهدیدات فراروی ناتو و شورای همکاری خلیج فارس را مشترک دانسته است. با عنایت به ترجمه تهدیدات ناتو که معطوف به منافع درون آتلانتیکی است ، آیا این منافع با سیاست های کشورهای منطقه تعارض ندارد؛
امروزه ناتو تهدیدات خود را تنها در حوزه جغرافیایی اروپا نمی بیند. موضوع تروریسم که در شرایط فعلی از یک جهانشمولی نیز برخوردار شده ، بزرگترین تهدید از نگاه ناتو است. درواقع ناتو تعاریف خود از تهدیدات را به سایر کشورها نیز القاء می کند بنابراین نمی توان گفت که ناتو و کشورهای منطقه دارای تهدیدات مشترک هستند هر چند که ناتو تلاش دارد این موضوع را نهادینه کند.