خانواده معلولان فراموش شده‌اند

سهیلا شجاعی همسر آقای رزقی بارز می‌گوید: متاسفانه دستگاه‌های دولتی و جامعه هیچ‌وقت خانواده یک معلول را درست حمایت و درک نمی‌کنند. دردسر‌های زندگی همسر معلول کمتر از معلول نیست. من به عنوان همسر یک هنرمند اگر حمایت نشوم، توانایی مراقبت و حمایت از همسرم را نخواهم داشت. آن‌طور که او می‌گوید در این چند سال که در کنار یک معلول زندگی کرده است، هیچ‌گاه توجه خاصی از سوی نهادی نسبت به خانواده معلولان ندیده است. خانم شجاعی ادامه می‌دهد: ماهانه صد‌هزار تومان به عنوان حق نگهداری به همسر معلولان پرداخت می‌شود که بیشتر ناراحت‌کننده است تا این‌که مشکل‌گشا باشد. من به عنوان همسر شخصی که دچار معلولیت است حاضرم این مبلغ را دریافت نکنم، اما کارهای اساسی برای حمایت از خانواده معلول انجام شود.

او پیشنهاد می‌دهد سازمان بهزیستی افرادی را به عنوان پرستار معلولان تربیت و استخدام کند و با این کار نیاز معلولان را به مراکز نگهداری و پرستاری کمتر کند، چون این مراکز خدمات مناسبی ارائه نمی‌دهند، اما هزینه بالایی از خانواده‌ها می‌گیرند.

آقای نقاش سخنان همسرش را تایید می‌کند و ادامه می‌دهد: خانواده‌ای را در نظر بگیرید که پدر و مادر دارای فرزند معلول باشند، هرچه سن معلول بیشتر شود، والدین مسن‌تر و در نگهداری از معلول ناتوان‌تر می‌شوند، حتی خودشان هم نیاز به مراقبت پیدا می‌کنند. اگر قرار باشد همسرم کل زندگی‌اش را صرف رسیدگی به من کند و به علایق شخصی خودش رسیدگی نکند، بعد از مدتی دچار فرسایش و حتی بیماری‌های عصبی و جسمی می‌شود. ‌