عزاداری و مهمان‌نوازی در خوزستان

خوزستان، یعنی خونگرمی، یعنی نجابت یعنی مهمان‌نوازی؛ مهمان‌نوازی خوزستانی‌ها را حتی در ایام محرم و هنگام عزاداری سیدالشهدا هم می‌توان دید و چشید و لذت برد. خوزستانی‌ها مواکبی دارند برپا شده با چوب و حصیر؛ مواکبی برای پذیرایی از عزاداران خسته حسینی؛ مواکبی که در آنها با استکان‌های کمرباریک لبریز از چای و قهوه به خوشامدگویی عزاداران می‌روند. مراسم هموطنان عرب زبان خوزستان اما پرشورتر است. آنها با تنوعی از اشکال عزاداری به نام‌های هوسه، لطمیه، چلاب، یزله و... که هر کدام خاص یکی از شهرهای خوزستان است، به زیباترین شکل ممکن به سوگ حسین و یاران ایشان می‌نشینند. به عنوان مثال «هوسه» یک چهاربیتی است که بیت آخر آن کوبنده‌تر و بلندتر خوانده می‌شود و مردان و زنان حاضر در مجلس آن را چند بار تکرار می‌کنند. در رسم یزله هم تعدادی از زنان و مردان در وسط میدان در حالی که بر پیشانی خود می‌زنند، جولان می‌کنند. جوانان عرب‌زبان، در آیین‌های مختلف سینه‌زنی اغلب تمایل به سینه‌زنی به سبک چلاب دارند؛ در این شیوه عزاداری، حاضران دوشادوش هم می‌ایستند، حلقه می‌زنند و دست چپ خود را بر کمر نفر کناری می‌گذارند، پای راست را بالابرده، محکم بر زمین می‌کوبند و سپس دست‌ها را بر سینه می‌زنند.