یک طنازی نوستالژیک

یکی از این معیارهای فضای طنز در اثر است. فضای نوجوانان هیچ‌گاه از طنز خالی نیست، اگر کتابی هم باشد که در آن کلا فضای طنز نداشته باشد اقبال زیادی از سوی نوجوانان صورت نمی‌گیرد، در واقع فضای جدی که بحث جدی مطرح کند، در قالب نوجوانان نیست.

خیلی از فضاهای نوجوانان طنزگونه و بازی‌وار است. این اتفاق در بین نوجوانان امر عادی است و بهتر است چنین فضاهایی هم بیشتر شود، بنابراین بابد بگویم اگر قرار است کتابی برای نوجوانان نوشته شود بهتر است که عاری از طنز نباشد.

«جام جهانی جوادیه» تلفیقی از این ماجراست. یعنی طنز بیهوده نیست. طنزی است که در کنار اتفاق خوبی رخ می‌دهد و این به نظر من به فضای داستان بسیار کمک کرده است.

یک بحث دیگر در این کتاب فضای نوستالژیک آن است. کسانی که متولد دهه 60 هستند و الان به سن 30 و خرده‌ای رسیده‌اند می‌توانند تجدیدخاطره‌ای با این کتاب داشته باشند، بنابراین یک بخشی از این دوستان می‌توانند مخاطب این کتاب باشند.

آقای امیریان واقعه‌ای را در این کتاب روایت می‌کند که این داستان جذابیت‌های خاص خود را دارد. داستان خیلی سن و سال نمی‌شناسد.

هنوز هم این گونه است کسانی که پا به میانسالی گذاشته‌اند دوست دارند داستانی را بشنوند و روایتی را دنبال کنند و ماجرایی را پی بگیرند.

به نظر من این کتاب علاوه بر این که می‌تواند نوجوانان را مخاطب قرار دهد، کسانی که متولد دهه 60 هستند و با جنبه نوستالژیک این کتاب ارتباط برقرار می‌کنند را هم مخاطب قرار داده است، این روایت داستانی جذابی را دارد خیلی از رده‌های سنی می‌توانند مخاطب این کتاب باشند و از آن استفاده کنند.

البته که نباید به یک قصه و داستان و روایت بسنده کنیم و بگوییم کاری برای نوجوانان انجام دادیم درست نیست. محتواهای زیادی در حوزه‌های مختلف از سمت کشورهای دیگر تولید می‌شود که در جامعه ما هم مخاطب دارد و اگر با نوجوانان صحبت کنید کاملاً کاراکترها و قهرمانانی که در ذهن دارند برگرفته از انیمیشن‌ها و فیلم‌ها و داستان‌هایی است که تولید کشور ما نیست.

این معایب و محاسنی دارد، این امر لزوماً به طور کامل عیب نیست. بالاخره کاراکترهایی که از سمت کشورهای دیگر ساخته می‌شود محاسنی هم دارند. ولیکن این که خود ما با توجه به شرایط کشور و بحث ایرانی و اسلامی بودن فرزندانمان بتوانیم کاراکتری را با فضای کشور خود بومی‌سازی کنیم، بسیار کم اتفاق افتاده است. شاید به ندرت بتوان نام برد یا شاید اصلا وجود ندارد که از نوجوانی بپرسیم الگوی شما کیست و از یک کاراکتر ایرانی نام ببرید.

با توجه به این که کاراکترهایی که می‌توان واقعی و تمثیلی از آن استفاده کنیم، زیاد هستند. کسانی که قهرمانان ملی ما در حوزه‌های مختلف بودند تاثیرگذار هستند ولیکن کار جدی در این حوزه یا نداشتیم یا بسیار محدود بوده است. به نظرم جای کار بسیار دارد و این تنها می‌تواند یک شروع باشد.

اگر با کیفیت کار شود می‌تواند انگیزه دهد تا اتفاقات بزرگ‌تری رخ دهد ولی ما در ابتدای راه هستیم. خیلی پتانسیل وجود دارد ولی متاسفانه در این زمینه خیلی کار نکردیم.

محمد صدوقی

مدیر اپلیکیشن طاقچه