از او سوال کردیم که از چه ناراحت است که عابدینی ادامه داد: «من خیلی سعی کردهام تا زیاد درباره مسائل حاشیهای حرف نزنم. اما واقعا حق شمشیربازی داده نمیشود. ما کشورهایی را شکست دادهایم که با امکاناتی خوب سالها و سالها تمرین میکنند. اما ما گاهی سالن اختصاصی هم نداریم که بخواهیم تمرین کنیم. نمی دانم چه روزی اینها میخواهد درست شود. البته انگار تا زمانی که ما شمشیر میزنیم خبری نخواهد شد.»
عابدینی در ادامه انتقادهایش گفت: «واقعا یک سالن برای هر رشته شمشیربازی کوچکترین توقعی است که ما از مسئولان داریم. وقتی مدال میگیریم و به سکوهای جهانی میرسیم خب حداقل یک سالن به ما بدهید. آیا این خواسته زیادی است؟ اسپانسر نداریم و مشکلات آنقدر زیاد است که بخواهم حرف بزنم یک کتاب میشود. اما به مسئولان آخرین حرفم را بزنم. ورزش ما فقط فوتبال نیست. باور کنید ما علاقهمند به شمشیربازی هم داریم. هستند کسانی که دوست دارند به سمت این رشته بیایند، اما وقتی ما را میبینند پشیمان میشوند. ما در رشتهای که هیچکسی فکرش را نمیکرد مدال جهانی داریم. مدالی که خیلی از رشتهها ندارند. ما پرچم ایران را بالا بردهایم و حالا کمترین انتظارمان این است که حمایت شویم.»
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم