شهرام عبدلی: روزهای موفقیتمان رویا بود

آقای عبدلی، می‌توان گفت شروع فعالیت جدی بازیگری شما در تلویزیون به نوعی با مجموعه خط قرمز گره خورده است. آیا این مجموعه اولین حضورتان در زمینه بازیگری بود یا پیش از آن بازی در آثار دیگری را هم تجربه کرده بودید؟

نه. فعالیت بازیگری من در تلویزیون با یک تله‌تئاتر ده قسمتی به نام «رستم و سهراب» شروع شد که رسول نجفیان کارگردانی‌اش می‌کرد و در آن نقش سهراب را بازی می‌کردم. سپس در مجموعه «صدایم کن» و نیز یک فیلم تلویزیونی به کارگردانی مسعود نوابی همکاری کردم و بعد بازی در مجموعه خط قرمز به من پیشنهاد شد.

ولی همین خط قرمز بود که شما را به معنای واقعی کلمه به مردم جامعه شناساند و تصویرتان را به مخاطبان معرفی کرد. خودتان این قضیه را قبول دارید؟

بله. دیده‌شدنم با خط قرمز رقم خورد، اما شروع کارم از جایی دیگر بود.

وقتی بازی در این مجموعه به شما پیشنهاد شد، واکنش‌تان چطور بود؟ از تصور این‌که با نقشی چنان منفی شناخته شوید و تا مدت‌ها در قالبش باقی بمانید، نمی‌ترسیدید؟

من از شما می‌پرسم که اصلا کدام‌یک از شخصیت‌های آن مجموعه مثبت بودند؟

به هر حال مخاطبان شخصیت‌های اصلی چون ناصر، رامین و دیگران را به چشم قهرمانان مجموعه می‌دیدند و شما و دو همبازی دیگرتان به نوعی در نقطه مقابلشان بودید...

شخصیتی که من ایفا می‌کردم، منفی‌تر از آن شخصیت‌ها نبود. آنها همه از خانه فرار کرده بودند، معتاد شدند، به ورطه قاچاق مواد مخدر افتادند و اتفاقات مختلفی برایشان رقم خورد. شخصیت من از همان ابتدا قرار بود فقط محموله‌ای را جابه‌جا کند. همین.

و تجربه حضور در حال و هوای خط قرمز برایتان چطور بود؟ پشت صحنه کار چه فضایی داشت؟

خب آن موقع همه جوان بودیم. به‌جز پویا امینی و یکی از همدست‌های من، هیچ‌کس ازدواج نکرده بود و همه مجرد بودیم و فضا جوی مردانه داشت. صحبت از 16، 17 سال پیش است. کاری بهمان پیشنهاد شده بود و نمی‌دانستیم که قرار است چنین اتفاقات ویژه‌ای برایش رقم بخورد. ما بچه‌های تئاتر بودیم که گاهی حیطه تصویر را هم تجربه می‌کردیم. بعد این اتفاق افتاد و اصلا فکر نمی‌کردیم که مجموعه اینقدر
موفق شود.

بعد از این‌که بازخورد و واکنش‌ مخاطبان در سطح جامعه را دیدید حس‌تان چطور بود؟ همچنان از بازی در آن نقش راضی بودید؟

بله. شخصیتی که من ایفا می‌کردم به لحاظ آماری جزو سه شخصیت اصلی محبوب مجموعه از سوی مخاطبان انتخاب شده بود. یعنی بعد از سروش گودرزی و شهرام حقیقت‌دوست، من سومین بازیگری بودم که بازی‌ام بشدت دیده شد. اتفاقاتی که بعد از بازی در خط قرمز برایمان رخ داد، رویایی بود. من
تا به حال مجموعه دیگری را به موفقیت و محبوبیت خط قرمز در سطح جامعه ندیده‌ام. مطمئنم اگر این مجموعه اکنون ساخته می‌شد، تمام گروه بازیگرانش به سوپراستارهای تلویزیون و سینما تبدیل می‌شدند.

البته در آن زمان هم تا اندازه‌ای سوپراستار شدند.

بله، ولی آن موقع نه تلگرام در کار بود و نه اینستاگرام. در آن زمان فضای مجازی به این شکل نبود و ما نتوانستیم هیچ استفاده‌ای از آن کنیم. ساخته شدن خط قرمز کمی زود اتفاق افتاد و تاثیر امروز فضای مجازی به کمک‌مان نیامد.

پس تنها دلیلی که موجب شد بازیگران مجموعه نتوانند دوباره آن موفقیت را در آثار دیگر تکرار کنند، همین نبود اینترنت و فضای مجازی بود؟

خب الان تا یک بازیگر در سریال تلویزیونی بازی می‌کند، عکسش را در صفحه‌اش می‌گذارد و کلی لایک می‌گیرد. همین عوامل تاثیر دارد؛ مخاطبان عکس را می‌بینند و به تماشای کار ترغیب می‌شوند. فضای مجازی بعدی تجاری و تبلیغاتی پیدا کرده که در کمک به دیده شدن بازیگران خوب است.

شما بعد از بازی در این مجموعه هم دوباره نقش‌هایی را ادامه دادید و بازی کردید که شبیه همین شخصیت خط قرمز بودند. این قضیه و تکرار نقش‌های منفی در طول این سال‌ها هیچ‌گاه باعث نگرانی‌تان نبوده است؟

من در نقش‌های مختلفی بازی کرده‌ام و همیشه تلاشم این بوده که نقش‌های مثبت هم در کارنامه‌ام داشته باشم؛ نقش‌هایی چون نقش پلیس و شهید و ارتشی و دیگر شخصیت‌ها را هم بازی کرده‌ام اما بیشتر سریال‌هایی که من در آنها بازی کردم و در سطح جامعه خوب دیده شدند، سریال‌هایی بود که در آنها نقش خاکستری داشتم. اصلا کدام‌یک از بزرگان تاریخ بازیگری دنیا فقط نقش‌های مثبت بازی کرده‌اند؟ این نقش‌های ضدقهرمان هستند که ماندگارتر می‌شوند نه قهرمانان کلیشه‌ای.

پس این تعریف کلیشه‌ای از نقش‌های مثبت و منفی را قبول ندارید؟

مثبت و منفی یک تعریف عامیانه است. ما در هر قصه‌ای یک شخصیت قهرمان داریم و یک ضد قهرمان. برای مثال در آثار ادبی کلاسیک دنیا و نوشته‌های بزرگانی چون شکسپیر می‌بینیم که در مقابل شخصیت قهرمان اتللو، یاگو تعریف شده است و هنوز هم وقتی قرار می‌شود اتللو روی صحنه برود، برای همه این سوال پیش می‌آید که چه کسی نقش یاگو را ایفا می‌کند. ضدقهرمان در تعریف درام امروز خاکستری است و نه سیاه. او هم خصایص انسانی دارد ولی چون خلاف جهت عرف و داده‌های اجتماعش حرکت می‌کند، به عنوان ضدقهرمان معرفی می‌شود؛ ضمن این‌که تعریف ضد قهرمان هم از کشوری به کشور دیگر متفاوت است و یک مفهوم کلی و ثابت نیست.